Alle producten op Dolcevia worden onafhankelijk geselecteerd door onze redactie. We kunnen echter een vergoeding ontvangen van retailers en/of via aankopen via deze links.

Steeds meer Italianen — en ook buitenlanders — ruilen het drukke stadsleven in voor de rust van het platteland. Niet alleen om zelf op adem te komen, maar vooral om hun kinderen dichter bij de natuur te laten opgroeien. Ja, het betekent soms dat je wat comfort moet inleveren. Maar wat je ervoor terugkrijgt, is van onschatbare waarde: rust, ruimte, frisse lucht en een leven in verbinding met de seizoenen.

Vind mooie hotels in de buurt

Bekijk direct hotels op de kaart en vergelijk ligging, prijs en sfeer.

Bekijk hotels

In Abruzzo zie je deze beweging steeds duidelijker. Gezinnen kiezen bewust voor grotere tuinen, eigen groentetuinen, kippen of geiten in de wei. De kosten van levensonderhoud zijn lager, het levenstempo rustiger. Kinderen spelen weer buiten, mensen kennen hun buren en helpen elkaar. Je voelt: hier leef je samen, niet naast elkaar.

De stad ligt misschien verder weg, net als sommige banen, maar voor veel mensen weegt dat niet op tegen de rijkdom van een leven in het groen. Zeker nu steeds meer mensen op zoek zijn naar balans, zingeving en vrijheid.

Remote werken maakt het mogelijk

Dankzij thuiswerken hoeven steeds minder mensen nog in de buurt van hun kantoor te wonen. Dat opent nieuwe deuren: je kunt eindelijk kiezen voor een plek waar je je écht goed voelt — een dorpje tussen de heuvels, aan zee, of diep in het bos. Regio’s zoals Abruzzo, ooit overgeslagen, bloeien weer op.En als meer mensen het platteland verkiezen boven de stad, zou dat ook de druk op de stedelijke woningmarkt kunnen verlichten. Dorpen die ooit te maken hadden met leegloop, krijgen nieuw leven ingeblazen. Nieuwe bewoners brengen energie, werkgelegenheid en zorgen voor betere voorzieningen — zoals snel internet, dat inmiddels net zo belangrijk is als stromend water.

Abruzzo biedt de luxe van eenvoud

Wie hier woont, kiest niet voor minder — maar juist voor méér. Meer natuur, meer verbondenheid, meer levenskwaliteit. En in een wereld vol haast en drukte is dat misschien wel de grootste luxe van allemaal.

Op pad met vrienden – het leven laten zien achter mijn huis in Teramo

Deze week had ik vrienden op bezoek uit Noord-Italië. Ze wonen in een grote stad, vol leven, verkeer en mensen — maar ook met weinig ruimte en rust. Ze wilden graag mijn streek beter leren kennen, het gebied waar ik vaak over vertel, en waar ik dagelijks wandel — direct achter mijn huis, in het hart van Abruzzo.

Voor mij is het een vertrouwde route van bijna twee uur, die ik ’s zomers vroeg in de ochtend loop voordat de zon te warm wordt. Maar voor mijn vrienden was het alsof ze in een andere wereld belandden. Ze stonden versteld van de ongerepte natuur, de rust en de overweldigende uitzichten op de Gran Sasso-bergketen, de Monte Gemelli en de Monti della Lago.

Onderweg kwamen we langs een paar huizen die te koop staan — zij zijn namelijk op zoek naar een vakantiehuis. Elke plek die we tegenkwamen leek hun hart opnieuw te veroveren: het uitzicht, de stilte, en vooral het gevoel van exclusiviteit. “Je hebt hier echt het rijk alleen,” zei één van hen verwonderd. En dat is ook zo — hier kun je soms urenlang niemand tegenkomen, iets wat voor hen, gewend aan het drukke stadsleven, bijna onvoorstelbaar is.

We stopten ook even bij een plek waar we voor klanten een volledig houten huis hebben gebouwd, precies op de plek waar ooit hun familiehuis stond. Ze wilden graag terugkeren naar die vertrouwde grond, maar dan met een moderner en comfortabeler huis. In deze streek, waar aardbevingen kunnen voorkomen, is hout een veilige en verstandige keuze. En ja, grapte ik terwijl we binnenstapten, het is hier sowieso geen goed idee om een glazen kroonluchter of spiegels boven je bed te hangen.

Even later kwamen we langs een verlaten kerkje met bijbehorende pastorie. “Ohh,” zeiden ze, “dit zou echt iets voor ons zijn… in een kerk wonen, wat een droom!” De plek ademde historie en stilte. Toen we om het gebouw liepen, zagen we twee schaapshonden slapen in de schaduw. Ik riep ze zachtjes bij hun naam — ik ken de herders hier en hun honden.

Onder een grote eik verderop rustte een kudde schapen met hun lammetjes — een schilderachtig tafereel. Een jonge pup kwam nieuwsgierig op ons af. In plaats van waakzaam te zijn, wilde hij vooral spelen.Mijn vrienden waren op slag verliefd. “Kun jij niet informeren of dat kerkje misschien te koop is?” vroegen ze hoopvol. Ik beloofde contact op te nemen met de curia van Teramo. Jaren geleden ontmoette ik de bisschop daar tijdens de inwijding van een andere kerk die we hadden gerenoveerd. Hij leek me een redelijke man om dit gesprek mee aan te gaan. Het zal vast niet eenvoudig zijn om iets van de kerk aan te kopen, maar je weet het nooit. Eén ding is zeker: het lijkt me een fantastisch plan om dit kerkje en de pastorie nieuw leven in te blazen.

Natuurlijk droomden ze ook van een stuk grond voor een moestuin en een weide voor kippen en schapen. Zelfvoorzienend leven, je eigen groenten en fruit verbouwen, en de dag beginnen met vogelgezang in plaats van verkeer — hoe prachtig zou dat zijn?

Maar ik temperde hun enthousiasme een beetje. Een moestuin en dieren klinken idyllisch, maar vragen veel werk — zeker als het een vakantiehuis betreft. Je kunt hier vaak wel een boer vinden die tegen een vergoeding je land onderhoudt of het gras maait. Maar een moestuin en dieren… dat moet je echt zelf doen, met liefde en regelmaat.

We liepen verder en kwamen langs de bijenkorven van de imker bij wie ik altijd mijn honing haal. De geur van bloeiende brem hing in de lucht en het gonsde overal van de bijen. Mijn vrienden wilden natuurlijk meteen honing kopen. Ik beloofde ze de volgende dag mee te nemen naar het laboratorio van de imker.

De ochtend erop stonden we vroeg op. In zijn atelier vertelde de imker met passie over zijn bijenvolken, bloemenvelden en de verschillende soorten honing die hij produceerde. Mijn vrienden hingen aan zijn lippen. Daarna reden we door naar het kleine boerenbedrijfje verderop, waar we verse kaas haalden, net gemaakt.

Eerder die ochtend waren we al even gestopt bij “mijn boertje op het plein” om groenten en fruit te kopen. Want ook al woon ik landelijk, ik heb geen uitgesproken groene vingers. Ik koop mijn producten het liefst bij onze contadino, wiens moestuin ik goed ken — ook zo’n paradijselijk plekje waar alles nog met zorg en liefde wordt verbouwd.

Een kapelletje kopen op het platteland – kan dat echt?

Ja, dat kan! Maar het is geen alledaagse aankoop. Een kapel is vaak een bijzonder, soms beschermd gebouw en vraagt om extra aandacht. Is de verkoper echt de eigenaar? Wat mag je ermee doen? En hoe zit het met vergunningen en onderhoud?Wil je er bijvoorbeeld een sfeervol woonhuis of charmante B&B van maken, dan heb je meestal een bestemmingswijziging nodig. Ook kunnen er regels gelden vanwege de historische of landschappelijke waarde.Kortom: het kan zeker — en het is vaak de moeite waard — maar zorg voor goede begeleiding van een notaris of juridisch expert.

Leven met de kudde – een oude traditie in de bergen van Abruzzo

In de lente, zomer en herfst leven de meeste schapenkuddes vrij in de natuur. Ze grazen op uitgestrekte weiden, vaak omgeven door elektrische netten die voorkomen dat de dieren afdwalen. Tijdens een wandeling kun je zomaar een kudde tegenkomen, meestal vergezeld door een of meerdere trouwe schaapshonden. Deze honden beschermen de schapen tegen roofdieren zoals wolven en houden nieuwsgierige wandelaars op afstand.

De herder zelf komt regelmatig langs om te controleren of alles goed gaat met de dieren. Soms overnacht hij zelfs bij zijn kudde, diep in de bergen, onder de sterrenhemel.Belangrijk om te weten: kom niet te dicht bij de kudde als je de honden of herder niet kent. De honden zijn waakzaam en nemen hun taak serieus — zij zien onbekenden al snel als een bedreiging.

In de loop der tijd heb ik veel herders leren kennen, net als hun honden. Daardoor mag ik soms dichterbij komen, en heb ik zelfs een paar dagen met een herder meegelopen. Het was een bijzondere ervaring: ik maakte foto’s, leerde over hun levensstijl en raakte nog meer onder de indruk van deze eeuwenoude traditie die nog altijd springlevend is in de bergen.

Natuurlijk is het niet leuk om te weten dat veel van deze dieren uiteindelijk worden geslacht, bijvoorbeeld voor deCasa Fisolare bekende arrosticini. Maar aan de andere kant hebben ze een mooi leven gehad, midden in de ongerepte natuur. Ze leven vrij, eten gevarieerd en krijgen zorg van hun herder. De melk die ze geven levert bovendien boter en kaas van uitzonderlijke kwaliteit — vol van smaak dankzij de geurige kruiden en wilde planten die ze eten.

Waar overnachten? Onze tips:

Agriturismo La Tana del Lupo

Wie het Gran Sasso gebergte kent en het nationaal park Monti della Laga, moet haast wel onder de indruk zijn van de eeuwenoude eikenbossen in de ongerepte natuur van noord Abruzzen waarvan de provincie Teramo deel uitmaakt, waar de natuur nog ongerept is en de bewoners in harmonie met elkaar leven. Niet dat een wolf zo af en toe in een ongelijke strijd beland met een kip, maar dat is ook natuur, een prachtige wilde biotoop hoog in de bergen.

Agriturismo Panfilo

In de moestuin van Panfilo groeien seizoensgroenten waar je als gast gerust van mag plukken, want op deze vruchtbare grond groeit alles in overdaad. “Ga je gang maar, er is genoeg!”, roept Annamaria, de gastvrouw van Panfilo. Geniet van het goede leven op de boerderij en de rustige omgeving. Van hier kijk je van de bergen tot aan de Adriatische zee.

Dolce far Niente

B&B Dolce Far Niente, centraal gelegen tussen de bergen en de kust, in de prachtige regio Abruzzo. Een prima plek om van daaruit de mooie regio Abruzzo te ontdekken. De B&B ligt net buiten het dorp Penne. Het is een heerlijke plek met een fijn zwembad en een geweldig uitzicht; enerzijds op het Lago di Penne en de Majella en anderzijds op het dorp Penne.

Sextantio Albergo Diffuso

Sextantio bracht de term Albergo Diffuso voor het eerst in gebruik. De Zweed Kihlgren kocht een verlaten dorp hoog in de bergen van Abruzzo en restaureerde woning na woning totdat hij genoeg had om een hotel te openen. Nog steeds een voorbeeld van renovatie architectuur gebruik makend van de originele materialen. Als bijna barbaars aandoende ruimten die tegelijk een ultiem comfort bieden.

Casa Fisolare

Simonetta Caruso is een fotograaf en copywriter die een paar jaar geleden terugkeerde naar het dorp waar ze haar jeugd doorbracht. Capestrano is de plaats van haar jeugd en een terugkerend rustpunt tussen haar veeleisend werk in Rome en Milaan. Een plaats om nieuwe energie op te doen.