.. ..
Eiland, illustratie Mark Janssen
Eiland, illustratie Mark Janssen
Tevreden over dit artikel?
Thank you for rating this article.

Onze eerste aflevering in de Decamerone speciaal voor kinderen. Een verhaal gebaseerd op de originele Italiaanse Decamerone en het in 2019 verschenen prentenboek van Illustrator Mark Janssen. Met het boek 'Eiland' in Italie uitgegeven als 'L'isola' kan kind en volwassene op de loop gaan met zijn eigen creativiteit en fantasie. Hieronder de droom van Lucia, door Wijnand Luttikholt.

Het was in een tijd heel lang geleden, wel meer dan 600 jaar.

De koning van het land had toen besloten dat iedereen, ook de kinderen, thuis moesten blijven.

Er was namelijk een gevaarlijke ziekte in het land. Die ziekte heette de pest. En die was besmettelijk. Dat betekent dat je het makkelijk van een ander kunt krijgen als die ander ziek is.

boekenproject mark janssen lumiere 360 x 480

Heb je dat wel eens gehoord, dat iemand zei dat hij er 'de pest in heeft'? Nou, dat betekent dus, dat iets helemaal niet leuk was om te doen. Dat was thuisblijven ook niet.

Toch bleven de mensen zo veel mogelijk thuis, omdat ze natuurlijk niet ook ziek wilden worden. En omdat dat best een beetje saai is zo de hele dag thuis - ze hadden toen ook nog geen televisie of internet- gingen ze elkaar verhalen vertellen.

Ja gewoon verhalen vertellen.

De kleine Lucia mocht ook een verhaal vertellen en vertelde haar droom van die nacht. Het was wel een beetje een enge droom, maar hij liep gelukkig wel goed af.

Lucia had gedroomd dat zij het vervelend vond dat ze binnen moest blijven, zo vervelend dat zij besloten had stiekem weg te lopen, ze ging naar de zee. In de zee was het prachtig Lucia voelde zich weer helemaal vrij, als een vis in het water. En rond haar zag Lucia allemaal prachtige vissen en planten in allemaal hele mooie kleuren, ze voelde zich echt gelukkig.

Ineens, zei Lucia, zat ik op een schip. Ik weet ook niet hoe. Nou, zeiden de mensen die aandachtig haar verhaal luisterden, dat is helemaal niet zo gek. In dromen gebeuren zulke rare dingen wel vaker.

Kijk nou, dacht Lucia, daar is Giovanni met zijn hond Sam. Giovanni was zo ongeveer de sterkste jongeman van het stadje en Sam was zijn hond. De trouwste hond van de wereld. Wat was dat weer een fijn gevoel, zei Lucia. Lekker met Giovanni en Sam op de boot.

Giovanni ging 's nachts altijd weg met zijn boot en kwam dan 's ochtends weer terug met een boot vol vis. Het halve stadje wachtte dan altijd al op de kade om vis van hem te kopen. Sam was altijd dol op de restjes die overbleven.

Maar wat nu, het begon plotseling te stormen en de golven werden hoger en hoger. Het schip danste op de golven, maar zo te dansen was echt niet leuk meer. Toen trof ons het noodlot, het schip brak doormidden, zei Lucia.

De luisteraars riepen uit, wat leed je schipbreuk? En wat toen, werd je toen wakker?

Nee, zei Lucia, de storm was net zo snel weer weg als ze gekomen was. Samen met Giovanni en Sam dreven we in het water. Sam had al snel een grote plank van het schip gevonden en was daarbovenop gaan staan. Giovanni zette mij ook op die plank en zo zwom Giovanni, naar een eiland dat hij in de verte had gezien.

Daar zaten we dan op dat eiland, zei Lucia, helemaal zonder iets. Gelukkig waren Giovanni en Sam er en Giovanni bouwde een huisje, een bankje en een heel klein bootje van de resten van zijn schip dat op het eiland aanspoelde. Met het kleine bootje kon Giovanni vissen vangen, zodat we genoeg te eten hadden. Maar het werd dag, en weer nacht, en weer dag, en weer nacht, het was eigenlijk best ook weer saai.

Ik merkte, zei Lucia, dat ons eiland bewoog. Dus toen ik Giovanni dat vroeg, begon Giovanni te lachen en zei 'Ja' ons eiland is eigenlijk een hele grote reuzenwaterschildpad. En die is zo groot dat hij ons voor allerlei gevaren van de zee kan beschermen.

Maar dacht Lucia, kan dat wel zo'n grote schildpad en waarom zou zo'n schildpad die ons helemaal niet kent, ons beschermen tegen de gevaren.

Giovanni zei dat er gewoon heel aardige dieren op de wereld zijn en dat wij geluk hadden dat we er zo eentje hadden getroffen. Nou, toen was ik, zei Lucia, weer gerustgesteld en voelde ik me weer blij met zo'n reusachtige vriend erbij.

Het werd winter en best wel koud, maar toen werd het weer lente en veel vogels kwamen ook op het eiland uitrusten om daarna weer verder te vliegen. Het werd zomer en we gingen maar wat in de zon liggen, want veel te doen was er niet.

Vlak voor ik uit mijn droom wakker werd zagen we een boot, zei Lucia. Een boot met allemaal mensen erop. Ons eiland bewoog ernaartoe. Het waren de mensen die altijd vis van Giovanni kochten en ze hadden al bijna een jaar naar ons gezocht. Oh, wat waren we blij dat we al die mensen weer zagen. We klommen snel aan boord via de touwladder en iedereen moest juichen.

Maar, zei Lucia, ik was het belangrijkste vergeten.

Wat was dat dan? Vroegen de luisteraars in koor.

Nou ik was vergeten de grote waterschildpad te bedanken, waarop we al die tijd zo hadden kunnen vertrouwen, dus toen ben ik vlug nog even van het grote schip afgesprongen en helemaal onder water heb ik mijn redder een dikke kus gegeven.

Ja, zei Lucia, en daarna verdween ons eiland met zijn vriendjes diep onder water en werd ik wakker.

Untitled design 17
  • Voor wie het boek wil hebben of juist wil schenken aan iemand, die kan het bestellen bij Mark, zodat het wordt opgestuurd en ook nog, als je wilt met een persoonlijke noot van hemzelf. Meer informatie : www.mark-janssen.nl
  • Italiaanse vertaling door Il Castello en orginele uitgave door Lemniscaat Rotterdam.
  • Het boek is in Italie te bestellen onder de titel 'L'Isola' https://www.ibs.it/isola-ediz-a-colori-libro-mark-janssen/e/9788860660510