.. ..
Pasen 2020
Pasen 2020
Tevreden over dit artikel?
Thank you for rating this article.

Pasen komt er aan als ik dit schrijf. Niets bijzonders zou je denken, was het niet het voorjaar van 2020 met een virus dat de wereld lam legt. We zitten allemaal in quarantaine, op onze eigen manier op onze eigen plek. Mijn plek is het hart van Umbrië, het platteland van Todi. Wonend in de heuvels kan ik er gelukkig nog dagelijks op uit, barst het voorjaar uit zijn voegen en verzamel ik kilo’s wilde asperges.

Pasen is een familiefeest in Italië: paaszondag een urenlange lunch met familie, paasmaandag picknicken als het mooi weer is met vrienden. Niet dit jaar... Een Romeinse vriendin verzuchte: “Hoe moet dat nou, geen Pasen met de familie maar alleen ?!” Italianen en hun familiebanden, en de tradities en symbolen van het Katholicisme. Dat zette me aan het denken. Als nuchtere Nederlander, opgevoed binnen een zwaar christelijk fundamentalistische beweging, wegen tradities en symbolen een stuk minder. Jaren geleden ontdeed ik me van het juk van het geloof van mijn ouders en ging mijn eigen weg. De enige traditie die is toegestaan binnen hun beweging is de herdenking van het avondmaal, de dood van Jezus en wat dat voor zondaars kan betekenen. Ook die liet ik achter me. Echter het jaarlijks verplicht lezen van de hele bijbel, van Genesis tot De Openbaring, heeft zijn sporen achtergelaten. En dat is positief, sinds ik het ben gaan zien als een culturele en symbolische invloed op mijn leven.

Untitled design 32

En tijdens een lange wandeling vandaag bracht me dit op Pasen: de tijd van nieuw leven , wederopstanding, lente en vruchtbaarheid. Vaak wordt in de bijbel gesproken over periodes van 40 dagen, vanwege quarantaine, onreinheid of een periode van bezinning. En wat doen wij nu? We leven in een tijd van onzekerheid, worden gedwongen om gedurende een lange periode thuis te zitten, en hebben tijd in overvloed om eens na te denken.

Want wat als onze “40” dagen er op zitten? Misschien kunnen we dan langzaam weer de draad oppakken, gaan werken, onze familieleden en vrienden in de armen sluiten, en van het voorjaar gaan genieten. En dan? Gaan we gewoon over tot de orde van de dag? Net als het verhaal van Pasen, over sterven, loslaten en een wederopstanding in een nieuw lichaam, kan dat ook voor ons gelden? Misschien is deze verplichte tijd van quarantaine ook voor ons een transformatie. Wat wil ik anders gaan doen? Waar liggen mijn prioriteiten? De grote vragen voor ons allemaal. Durven we het aan te transformeren, op welke wijze dan ook.

Untitled design 34

Ik onderging mijn transformatie vele jaren geleden. Ik opende mijn leven, mijn verstand en mijn hart, en besloot mijn eigen weg te gaan. Zonder religie, zonder regels en zonder familie. Vertrouwend op mijn eigen gevoel, mijn innerlijk kompas ben ik gaan dwalen. Dat heeft me vele prachtige ontmoetingen opgeleverd, en verdwaald ben ik nooit, dat gaat niet als je je eigen pad bewandelt. Na deze periode van quarantaine weet ik nog beter wat ik wil, waar ik heen ga, kan ik niet wachten tot ik mijn armen om mijn Italiaanse lief kan slaan die 25 km verderop woont. Heb ik geleerd om te genieten van Italiaanse tradities, cultureel, religieus, culinair, vaak zijn ze allemaal met elkaar verweven. Moet ik me soms inhouden niet te reageren wanneer het gaat over Maria, Jozef of Jezus... En moet ik vandaag ook lachen om mijn Romeinse vriendin die me vroeg: ”Hoe moet dat nu met Pasen ?!” Mijn verjaardag valt op Paaszondag, die vier ik dus alleen. En die symboliek bevalt me prima...