Milaan

Misschien heb ik het wel eens in een eerdere column vermeld, maar voor wie het nog niet weet: ooit, ergens in mijn 18de levensjaar,heb ik enige maanden in Milaan vertoeft als au pair. Dat was tenminste de bedoeling.

Eigenlijk wilde ik naar Rome waar mijn vakantievriendje woonde maar dat mocht niet zo zijn. Soit..dit verhaal gaat uiteindelijk over mijn ervaringen met twee gladde soortgenoten.

Ik begreep nog bar weinig van de Italiaanse taal en over het zorgen voor kinderen had ik al helemaal geen kaas gegeten. Ik kwam terecht bij een Siciliaans stel die een restaurant uitbaatten aan de via Carlo Poma en een 2-jarig dochtertje waar ik amper mee kon communiceren. We woonden tezamen op drie kamers in een achterbouw. In het begin waagde ik zo nu en dan een poging om luiers te verschonen of het kind te baden maar uiteindelijk had de moeder al begrepen dat ze 's werelds slechtste au pair in huis had gehaald.
Werkloos liep ik daar een paar dagen rond totdat ze mij aan het werk zetten in het restaurant. Als leerling in de keuken moest ik eerst over de schrik heen komen van monsterlijke beesten met tentakels die in de ijskast lagen.

Bij de eerste ontmoeting heb ik vol afschuw de deur van de ijskast dicht gesmeten en liep er weken daarna nog steeds met een boog omheen. Het duurde nog eens 10 jaar totdat ik 'polpo' echt heb geproefd en nog steeds doe ik het liever met mijn ogen dicht.

Gelukkig leerde ik al snel de basis van de Italiaanse keuken, de baas nam me wel eens mee naar de markt waar hij me leerde inkopen te doen, al gauw maakte ik zelf de gnocchi al patate en bediende ik de Cimballi als een expert. Toen ik uiteindelijk terug naar huis ging kookte ik vol trots maanden lang allerlei Italiaanse gerechten voor mijn ouders en vrienden.

Maar Milaan heeft ook een ander effect op mij gehad, als mijn ouders het hadden geweten zouden ze me linea recta terug naar huis hebben gehaald. In Milaan voelde ik mij voor het eerst in mijn leven echt eenzaam. De liefde van de voorbije vakantie met Andrea was duidelijk bekoeld, ik sprak nog zeer slecht Italiaans en maakte dus moeilijk contact met anderen.

Een paar keer per week kwam er een oude Amerikaan bij ons eten in het restaurant en volgens zijn visite kaartje, was hij filmproducent (maar op z'n minst op z'n retour). Michael Powers liep altijd met een mooie meid aan zijn arm die niet veel ouder als ik zelf leek en die hij meestal voorstelde als een van zijn nichtjes. Hij was zonder uitzondering te zien met zo'n grote Stetson cowboyhoed op zijn hoofd en Western laarzen aan zijn voeten. Geintrigeerd door deze man bediende ik graag aan zijn tafel, bovendien vond ik het leuk om met iemand in mijn moedertaal te kunnen spreken. Op een dag vroeg hij of ik zin had om bij hem langs te komen omdat hij wat verder op in de straat woonde.

Ik was me bewust van het feit dat ie misschien wel gewoon een vieze oude man was, maar ging desondanks toch maar eens op bezoek. Mister Powers begroette mij en zette mij aan tafel met een kop soep. Aan die tafel zaten al een wat oudere vrouw die in een onbekende taal sprak en een mooi meisje van rond de 20. Powers stelde ze voor als moeder en dochter, de dochter zou een paar weken bij hem komen inwonen. Ik vond het vreemd dat het meisje dat zou willen maar ze leek daar weinig op in te brengen. Zo nu en dan probeerde ik een gesprek aan te knopen maar daar had ze weinig interesse in. Ik schrapte mijn pogingen maar, want ze dacht duidelijk dat wij vrij weinig met elkaar gemeen hadden.

De volgende paar weken stapte ik af en toe nog eens bij Powers binnen, soms hing het meisje daar rond, meestal nogal schaars gekleed maar ze zei nog steeds niets tegen mij dus liet ik haar met rust. De bezoekjes aan Powers gingen meestal gepaard meteen kop soep of een boterham. Ik probeerde iedere keer door te vragen wat hij precies deed maar ben er nooit helemaal achter gekomen. Soms kon hij wel iets vragen waar ik van ging blozen (in vergelijking met wat je dezer dagen hoort van mannen viel het eigenlijk best mee) maar toen hij vroeg of hij foto's van mij borsten kon maken heb ik een punt achter de ontmoetingen gezet.
Als ik Milaan bezoek blijft de herinnering van het meisje en Powers mij bij. Ik benijdde jonge meisjes die ik in Milaan zie rondlopen niet; aspirant modellen die in de dwaze veronderstelling geloven dat ze het hier zullen maken, die invalse beloftes geloven van de gladde heren die ze om hun schouders heen draperen. De helft wordt overtuigd om door te gaan voor 'veline' op RAI 2, helaas blijkt dat voor weinigen de weg naar het grote succes.

Aanbevolen gerelateerde links

Aperitivo in Milano: What´s hot Aperitivo in Milano: What´s hot
In Milaan vindt momenteel de wijnweek plaats (6 – 13 oktober), en eigenlijk...
De beste wijnevenementen van het najaar in Italie De beste wijnevenementen van het najaar in Italie
De herfst is het belangrijkste moment om italie te bezoeken voor...
Is MyTaxi vergelijkbaar met Über in Italië? Is MyTaxi vergelijkbaar met Über in Italië?
Het korte antwoord is nee. myTaxi werkt namelijk uitsluitend met...
Korting? Dit zijn de stadskaarten in Italie die écht de moeite zijn Korting? Dit zijn de stadskaarten in Italie die écht de moeite zijn
Kortingskaarten voor een bezoek aan een stad of museum en gratis openbaar...
Risotto alla Milanese Risotto alla Milanese
Dit traditionele recept voor Risotto alla Milanese ook wel Risotto Giallo...
Tips in het verkeer in Italië Tips in het verkeer in Italië
Tips voor travel, verkeersregels en gebruiken in het verkeer in Italië...

Boek je verblijf met Booking.com

Booking.com

Hiermee steun je Dolcevia.com, het werk van onze schrijvers en journalisten en uiteraard ook SLOW toerisme naar Italie! Dolcevia.com werd in 2008 opgericht en is 100% onafhankelijk, we hebben als doel gevarieerd en zo objectief mogelijk informatie te geven over Italie.

Wat is jouw carbon footprint?

Vakanties, wereldwijd gezien, zorgen samen voor 8% van de zogenaamde carbon footprint en als we zo doorgaan zal dit 4% per jaar groeien. Volgens de World Travel and Tourism Council (WTTC) is het hoogstnoodzakelijk dat we ons bewust worden van de belasting die onze vakanties hebben op het milieu.

Op advies van de AITO (Association of Independent Travel Operators) en ook vanwege onze sympathie voor de Slow Food organisatie hebben wij besloten om onze reisartikelen en verslagen in het vervolg te voorzien van Dolcevia ecoboompjes die aangeven of een reis meer of minder vriendelijk is voor het milieu. Ook hotels gaan we voorzien we zo´n waardering. In de nabije toekomst zullen al onze reisartikels voorzien zijn van een ecoboom indicatie, waarbij 1 Dolcevia ecoboompje de minste en 3 Dolcevia ecoboompjes de meeste CO2 uitstoot uitbeeldt.

Licht Middelmatig Zwaar
Lichte milieubelasting Licht middelmatige milieubelasting Zware milleubelasting

Als reiziger heb je dus wel degelijk een keuze, denk maar aan het vervoer, het water, eten van lokaal geproduceerd voedsel (zero km), gebruik van papier, van plastic, en nog veel meer zaken.