De klaproos herinnert ons aan de gevallenen in WW2
De klaproos herinnert ons aan de gevallenen in WW2

Mijn man zit in een lockdown in Italië en ik in Nederland. Gescheiden van elkaar door een samenloop van omstandigheden. Voor het eerst in mijn leven werd ik geopereerd en koos voor een ziekenhuis in Nederland. Ik wilde zeker weten dat ik elk woord zou begrijpen en elke vraag kon stellen zonder twijfel over de juiste woorden, de nuance in communicatie is dan extra belangrijk. Op de dag van mijn operatie, op 21 februari, viel de eerste coronadode in Italië en werd een cluster van besmettingen gedetecteerd in Lombardije.

In hoog tempo kwam premier Conte in de weken daarna met decreten. Tijdens de zogenaamde intelligente lockdown in Nederland leefde ik in veel meer vrijheid dan mijn man. Hij mocht het huis alleen verlaten voor boodschappen met mondkapje, identiteitspapieren en autocertificazione. Het stelde me gerust dat mijn man en onze dieren redelijk veilig waren op onze boerderij in Le Marche met rondom eigen grond en waar de dichtstbijzijnde huizen ruïnes zijn.

In korte tijd creëerde het virus een nieuwe wereld. Alles stond opeens stil. De coronacrisis legde de kwetsbaarheid van onze samenleving genadeloos bloot. De ontwrichting van economie en persoonlijk leven zorgt voor onzekere tijden. Voor het eerst sinds 1945 is er een beperking van onze vrijheid, we kunnen niet gaan en staan waar en wanneer we willen. Bevrijdingsdag werd in Italië op 25 april gevierd en in Nederland op 5 mei, we bewijzen eer aan de bevrijding terwijl we opgesloten zitten in onze huizen.

Untitled design 45

De 83-jarige oma van een vriendin had al eens kanker en in januari een longontsteking dus de familie mag oma voor haar eigen veiligheid niet bezoeken. Het sociaal isolement gaat haar moeilijk af. Ze zei laatst aan de telefoon: “De oorlog was eng, maar dan zat je tenminste bij elkaar.” Vergelijkingen tussen de huidige situatie en de Tweede Wereldoorlog worden regelmatig gemaakt. Ministers en journalisten spreken in oorlogstermen over de coronacrisis. Uitgaansverbod, noodverordening, samenscholingsverbod, controle door politie en patrouilles of we de regels wel naleven.

Zorgmedewerkers zijn helden aan de frontlinie in de strijd tegen een onzichtbare vijand. Discussies over de zondebok. Metropolen die er verlaten bij liggen als na een neutronenbomaanval. We spreken over een hulpprogramma als het ‘Marshallplan’ voor economisch herstel. Overeenkomsten met een oorlogssituatie zijn er genoeg. Het geld gaat nu alleen niet naar wapens, maar naar de zorg. We vinden het na een maand al moeilijk opgesloten te zijn. Maar er zijn geen bombardementen of deportaties. Onderduikers zaten jarenlang ondergedoken, altijd in angst ontdekt of verraden te worden. Ze hadden geen beschikking over Netflix of een bezorgservice van maaltijden en boodschappen.

Er zal en pre- en post-coronatijdperk zijn. Net als na een oorlog gaan we de gevolgen nog jaren voelen en worden de onderlinge verhoudingen op de proef gesteld. Moeten landen met de sterkste economie, landen met de zwakste economie zonder voorwaarden steunen of zal er vooral solidariteit zijn naar de eigen bevolking? Gebruiken we deze crisis voor bezinning en gaan we hiervan leren of vergeten we snel en vervallen in ons oude gedrag?

Het kan tot een omslag in ons denken leiden. Er zijn al positieve veranderingen als een verbod op de handel en consumptie van wilde dieren. De CO2-uitstoot daalt, de lucht was in jaren niet zo schoon, de hemel blauwer zonder miljoenen vliegtuigen per dag en dieren hebben (tijdelijk) meer leefruimte. Mensen bedenken creatieve oplossingen hoe om te gaan met de nieuwe werkelijkheid en er is meer waardering voor essentiële beroepen. De term ‘sociale afstand’ kunnen we beter vervangen door ‘fysieke afstand’ want ondanks dat we elkaar niet mogen kussen of vasthouden, heerst er meer verbondenheid dan voor deze crisis.

Untitled design 44

In mei begint Italië met het versoepelen van de maatregelen en ik bereid me voor op een terugreis. Ik verheug me erop mijn man en onze dieren na drie maanden weer te zien. Maar het land dat ik in februari verliet, is tijdens mijn afwezigheid veranderd, in ieder opzicht. Ik houd mijn hart vast voor het Italië dat ik zal aantreffen als ik terugkeer. Toch heb ik vertrouwen in de veerkracht en het doorzettingsvermogen van de mensen. We moeten erin blijven geloven dat alles uiteindelijk goed komt. Andrà tutto bene.

Meer informatie over Monique Hoolt vind je hier.

Lees ook deze berichten

Een verloren vriendin: fascinerende documentaire met verkeerde titel Een verloren vriendin: fascinerende documentaire met verkeerde titel
Het boek ´Destino´ van Raffaella Romagnolo, in de Nederlandse vertaling ´Een Verloren Vriendin´...
In Bocca al Lupo – Evert de RooijIn Bocca al Lupo – Evert de Rooij
Mijn eerste ervaring met Italië dateert van eind juli 1965. Nadat ik het jaar ervoor als 12-jarige...
Het zen gevoel van boodschappen doen – Stef SmuldersHet zen gevoel van boodschappen doen – Stef Smulders
Tot mijn verrassing voel ik me heel ontspannen, zen bijna. Ik sta al een half uur buiten in de rij...
Boccaccio woonde ook in Certaldo - Anja de VriesBoccaccio woonde ook in Certaldo - Anja de Vries
“Ik herken de toren van de woning waar Boccaccio, schrijver van de Decamerone ooit woonde. Een paar...
Het verlaten Italie in beeld door Eleonora CostiHet verlaten Italie in beeld door Eleonora Costi
 'ElL' Costi, een fotograaf uit Florence is gefascineerd door verlaten villa's en gebouwen....
´Different Dimensions´ van Arjan van Arendonk´Different Dimensions´ van Arjan van Arendonk
Op deze eerste zondag in mei van het gedenkwaardige jaar 2020 mogen wij een kunstwerk van de bekende...

Boek je verblijf met Booking.com

Booking.com

Hiermee steun je Dolcevia.com, het werk van onze schrijvers en journalisten en uiteraard ook SLOW toerisme naar Italie! Dolcevia.com werd in 2008 opgericht en is 100% onafhankelijk, we hebben als doel gevarieerd en zo objectief mogelijk informatie te geven over Italie.