Onno Kleyn
Onno Kleyn

Was het niet de film The Matrix waarin bleek dat onze wereld, ons leven een fantasie was die zich in het hoofd van iemand afspeelde? De Giro d’Italia van dit jaar is precies zoiets. Steeds meer dingen zijn virtueel tegenwoordig, en daar komt nu de wielerronde in de laars bij. We mogen het allemaal zelf bedenken, verzinnen, bij elkaar fantaseren. Nou, kom op dan maar. Het bedoelde dagschema is het plan voor een culinaire tour en daarom beginnen we netjes in wat het startpunt had zullen zijn: Budapest. Het virus deleten we even van onze schermen en uit onze hoofden. Alles resetten, renners aan de lijn, kokers aan het fornuis en start!

De Giro d’Italia in Budapest. In Hongarije. In het oude Habsburgse land, en dan nog drie dagen lang ook! Ik viel bijna van mijn pedalen toen ik het las. Waar is het orkest dat de Radetzkymars speelt? Misschien snapt u niet waarover ik me zo druk maak, maar de Habsburgers, die van Oostenrijk-Hongarije en Sissi, de keizers van Wenen en Strauss en Liszt en Beethoven, waren de erfvijanden van de Italiaanse unionisten: de mensen die Italië wilden omvormen tot de staat die het nu is, terwijl het tot 1860 een rommeltje was, waarvan de noordelijke helft bijna helemaal in handen was van die gehate Oostenrijkers of familie daarvan. Maar ja, Europese gedachte, verzoening, zand erover, dus fietsen maar.

Ook in de keuken heerst tegenwoordig louter pais en vree. Noordoost-Italië eet appelstrudel en knoedels en gerookt spek en allerlei ander Midden-Europees verrukkelijks, maar dat is eten, geen politiek. Het wordt pas precair als het over Wiener Schnitzel en cotoletta milanese gaat. Daarover worden de specialisten het niet eens. Wat was er eerder? Wie ‘vond hem uit’? Daar gaan we nooit achter komen. Che tristezza! Per slot van rekening gaan de Italianen ervan uit dat de hele Europese gastronomie, en dan vooral de Franse, schatplichtig is aan la cucina italiana. En dan bakken de Weners ze dit.

Costoletta alla Milanese

Basta. Na drie dagen vliegt het ganse wielervolk naar Sicilië, om vanaf daar stukje voor stukje terug te pedalen naar Milaan. Een buitenstaander zal dat misschien verbazen, maar het gaat erom al sportend de hele laars te laten zien aan de liefhebbers. De hele laars te laten proeven, bijna, eerst met de oogjes, via de televisie, maar via promotie ook met de mond, want de eigenheid van dorpen, stadjes en streken vind je in de gerechten. Mangiare, signori, daar gaat het om als je het lokale karakter wilt proeven. Nou, in deze serie blogs van allerlei schrijvers doen we daaraan mee. Zal ik dan maar even aftrappen? Met een cotoletta milanese natuurlijk. Dan hebben we start en finish al op het bord.

Download alle recepten in ons nieuwe Pasta & Risotto Kookboek

Banner Receptenboek