Onno Kleyn

Dat je eigenlijk nooit terug moet gaan naar een plaats uit je verleden is de laatste boodschap die Onno Kleyn mij meegeeft als ik het boek ´Italië, mijn verhalen en recepten´ afsluit met de zucht dat de uitgeverij het wel wat lichter had mogen maken. Hij is het met me eens en gelukkig komt er binnenkort een pocketversie van uit, vertelt hij desgevraagd. In het kort: Leuk boek om te lezen, 100% bruikbare recepten, legio tips en achtergrondverhalen.

En daarmee gooi ik maar meteen een existentieel probleem in de groep. Is het een kookboek, want dan mag het groot en zwaar zijn, zodat het goed op de open pagina blijft liggen wil je een recept kunnen volgen. Is het een (lees)boek, dan zal de pocket zeker lekkerder in bed te hanteren zijn. Eigenlijk heb je nog de digitale versie nodig voor in het vliegtuig of in je ligstoel op het strand. Van dit hybride boek moet je dus eigenlijk drie versies in huis hebben wat slim bekeken is van de uitgever. Hoewel, voor mij is het probleem opgelost, ik heb het uit en zal het van nu af voor de recepten gebruiken, die vlot en volgbaar geschreven zijn. We hadden ook niet anders verwacht van deze routinier. Maar waarom hebben we eigenlijk 20 jaar moeten wachten op dit boek?

Het ontstaan van een recept

Italie mijn verhalen en recepten

Wat vooral leuk is om te lezen is hoe een recept wordt gebruikt en waarom bepaalde ingrediënten nodig zijn om tot een Italiaans bevredigend resultaat te komen. En ook waar hij afwijkt en er een Nederlandse zwaai aangeeft, door bv. room toe te voegen aan rigatoni met worst (rigatoni con panna e salsiccia); godzijdank heb ik geen Italiaanse schoonmoeder die zich in haar graf kan omdraaien. Gek genoeg blijken wij noorderlingen ook grotere knoflooketers dan de Italianen. In diverse recepten laat hij de knoflooktenen dan ook lekker zitten, in plaats van ze op z´n Italiaans te verwijderen als ze genoeg smaak hebben afgegeven. Het zal wel met ons koloniaal verleden te maken hebben. Voor uien geldt dat ook trouwens. Daar ik zelden Nederlandse recepten lees, dacht ik dat ik de uitzondering was, maar gelukkig. Ik faal in meervoud.

Ergens vertelt hij over de tijd dat gerechten nog niet mooi hoefden te zijn, het ging om de smaak. Pas toen het mode werd om het-gezicht-wil-ook-wat borden op te dienen begon men in Italië mee te gaan in het decoreren. Als kind vond ik het maar vreemd, alleen een stuk vlees op je bord en ook al was de pasta primo lekker geweest, dat nodigde niet uit tot eten. Wat is er intussen gebeurd, tussen de tijd dat een Italiaan tegen hem zei dat decoratie wel mocht als het maar eetbaar was en de borden van nu die meer weghebben alsof het door een minimalistische leerling van Jackson Pollock is gemaakt met vegen en strepen en druppels in alle kleuren van de regenboog. Dat Massimo Bottura daar de gek mee stak (wat hem trouwens niet weerhield om er mee op te houden) om zijn gevallen taart te serveren, had juist het gevolg dat daarmee een nieuw fenomeen gecreerd werd, zodat nu niet alleen een schilderij wordt geserveerd maar het heeft ook nog eens een naam die nergens op slaat.

Geen foto´s van recepten

Eerlijke ingredienten (copyright 2019 MeikeJPaniza)

Een kookboek zonder foto´s is tegenwoordig een bijzonderheid, ik stel me zo voor dat menige food-photographer op zijn of haar knieën voor Kleyn´s deur heeft gekampeerd. Hij heeft moedig weerstand geboden of misschien was het al een principiële no-no vanaf het begin. In ieder geval is dat iets om blij van te worden, zie de vorige alinea. Eerlijke foto´s van een gerecht zijn nauwelijks meer te maken, dan liever een mooie afbeelding van een ingredient. Je moet zelf een voorstelling kunnen maken van een gerecht, hoe het gaat smaken en hoe het er uit gaat zien, zo werk je creativiteit in de hand waardoor in Italië, maar ook elders, van een recept van elke mama en in elk dorp een eigen variatie ontstaat.

De verhalen over zijn eerste jaar in Toscane vertellen meer dan een doorsnee, zelfs goed gedocumenteerde, Italiëkenner had kunnen opmerken in een mensenleeftijd. De bloemrijke woordenschat die Onno Kleyn ter beschikking heeft alsof hij een lopend synoniemenboek is, werkte in het begin een beetje op mijn lachspieren. Maar ik moet zeggen, je went er aan en heb mezelf al betrapt op ongegeneerd na-apen in een aantal van mijn laatste stukjes. Goed voorbeeld, doet goed volgen.

  • Titel: Italie, mijn verhalen en recepten
  • Auteur: Onno Kleyn
  • Uitgever: Nijgh Cuisine - Nijgh en van Ditmar
  • ISBN:  978 90 3880 06419
  • Prijs: €32,50

Aanbevolen gerelateerde links

Napolitaanse specialiteiten die je tenminste een keer moet proeven Napolitaanse specialiteiten die je tenminste een keer moet proeven
Ter gelegenheid van International Coffee Day op 1 oktober gaan we in...
De keuken van Salento - een 'cucina povere'. De keuken van Salento - een 'cucina povere'.
Wat bedoelen we eigenlijk als we spreken van een 'cucina povere'? De term...
La Cucina Povera of Mediterraan dieet La Cucina Povera of Mediterraan dieet
Als we vandaag een bord eten uit de cucina povera van vroeger voorgezet...
´Ons´ Davide: sous-chef van Massimo Bottura, een interview van chef Davide di Fabio, ´Ons´ Davide: sous-chef van Massimo Bottura, een interview van chef Davide di Fabio,
Enthousiast loopt Davide di Fabio op me af als ik met hem heb afgesproken...
De keuken van Liguria De keuken van Liguria
De vakantie voorbij, in september en daarna, als we van binnen door de...
Tips en recepten voor op de camping in Italië Tips en recepten voor op de camping in Italië
Heb je plannen om te kamperen in Italië, ga dan goed voorbereid op weg....

Boek je verblijf met Booking.com

Booking.com

Hiermee steun je Dolcevia.com, het werk van onze schrijvers en journalisten en uiteraard ook SLOW toerisme naar Italie! Dolcevia.com werd in 2008 opgericht en is 100% onafhankelijk, we hebben als doel gevarieerd en zo objectief mogelijk informatie te geven over Italie.

Wat is jouw carbon footprint?

Vakanties, wereldwijd gezien, zorgen samen voor 8% van de zogenaamde carbon footprint en als we zo doorgaan zal dit 4% per jaar groeien. Volgens de World Travel and Tourism Council (WTTC) is het hoogstnoodzakelijk dat we ons bewust worden van de belasting die onze vakanties hebben op het milieu.

Op advies van de AITO (Association of Independent Travel Operators) en ook vanwege onze sympathie voor de Slow Food organisatie hebben wij besloten om onze reisartikelen en verslagen in het vervolg te voorzien van Dolcevia ecoboompjes die aangeven of een reis meer of minder vriendelijk is voor het milieu. Ook hotels gaan we voorzien we zo´n waardering. In de nabije toekomst zullen al onze reisartikels voorzien zijn van een ecoboom indicatie, waarbij 1 Dolcevia ecoboompje de minste en 3 Dolcevia ecoboompjes de meeste CO2 uitstoot uitbeeldt.

Licht Middelmatig Zwaar
Lichte milieubelasting Licht middelmatige milieubelasting Zware milleubelasting

Als reiziger heb je dus wel degelijk een keuze, denk maar aan het vervoer, het water, eten van lokaal geproduceerd voedsel (zero km), gebruik van papier, van plastic, en nog veel meer zaken.