Ik ben niet altijd bezig geweest met Italië. In de jaren '90 werkte ik bij een reisorganisatie die vooral gespecialiseerd was op de Verengide Staten en Canada.
Nadat ik twee keer zelfstandig naar Italië verhuisde in 1989 en 1992, niet met het idee om terug te komen, gebeurde dat toch. In '89 was ik nog erg jong en werkte als au pair in Milaan wat niet echt goed beviel, de daaropvolgende keer pakte ik het iets serieuzer aan en schreef mij in voor een taal- en leercontract in Turijn dat op mijn studies aansloot.
Er is natuurlijk van alles gebeurt in de tussentijd wat niets met Italië te maken heeft gehad maar het land bleef mij lokken.
Op professioneel gebied ben ik nu 100% bezig met Italië en kom er meer dan ooit. Waarom dan ook niet in Italie wonen? Ik heb geen relatie dus ik denk er wel sterk aan om het te doen want niets weerhoudt mij, mijn werk zou er zelfs nog beter door worden.
Ondanks zulke verhalen zijn er veel mensen die voor de liefde verhuizen en die het uiterst goed maken zelfs op latere leeftijd. Dat zal bij mij niet het geval zijn, ik ben niet verliefd. Het zou meer voor een goede socio-antroplogische reden zijn.
Italië heeft altijd al een hoog percentage werkeloosheid gekend, vooral nu we in een econmische crisis leven zal het niet meevallen om vast werk te vinden, als je de taal niet machtig bent wordt het alleen nog maar moeilijker. Uit verhalen van Nederlanders in Italië krijg je de indruk dat verhuizen naar het noorden makkelijker zou zijn dan naar het zuiden. Ik ben het daar niet zo mee eens, maar inderdaad bestaan er wel veel meer vooroordelen over het zuiden van Italië. Ik ken best veel buitenlanders die er goed zijn geintregeerd en het erg goed maken. Administratieve rompslomp heb je al als je naar België verhuist, de procedure is bijna hetzelfde, aanmelden bij de gemeente, bewijzen dat je een adres hebt, etc. Dan komt de rest, bankrekeningen, sofi-nummers, wel of niet je diploma's gelijkwaardig laten verklaren. Maar daar moet je een verhuis niet vanaf laten hangen. Als je naar een dorp verhuist of naar een stad maakt ook al verschil, in veel gevallen is het gemakkelijker je in kleinere gemeenten te vestigen, de Italianen zijn nog altijd een gastvrij volk voor de Nederlander, ook al word je misschien een beetje goedlachs bekeken als vreemde volgel in de bijt.
Veel Italianen hebben het momenteel erg moeilijk met hun eigen land, hun politiek, de economie, wil je goed inburgeren, leer dan maar klagen over alles wat met de politiek en administratie te maken heeft. Vroeger was dat wel anders, de Italianen waren vreselijk chauvinistisch. Men leeft er nu met het Berlusconi effect, er zijn zoveel mensen die het vertrouwen zijn verloren in hun regering en soms lijkt het een weerslag te hebben in de identiteit van de Italiaan. Toch zijn er een hoop mensen die hem geweldig vinden. De helft van de Italianen stelt de vraag waarom je in godsnaam zou willen verhuizen naar hun vreselijke land; de andere helft vindt het de natuurlijkste zaak van de wereld. De politieke situatie is momenteel niet zo veel anders dan in Nederland. Dit is geen reden voor mij om in Nederland te blijven, meer een reden om dat niet te willen doen. Maar politiek mag ook geen reden zijn om te verhuizen. Je doet het uiteindelijk toch eerder voor een goede persoonlijke reden, emoties, liefde? Maakt het uit?
Je leeft maar een keer, geniet wanneer je kan. Over genieten in Italië schrijf ik deze site gemakkelijk helemaal vol, meer dan genoeg inspiratie voor één leven plezier en genieten. Ik daag je uit om dat over Nederland te doen!
