In een nostalgische bui haalt hij herinneringen op over de baai waar hij ieder jaar als kind kwam. "Dit was voordat mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ging samen met mijn vader vissen in de lagune tussen Orbetello en Monte Argentario. Wij roeiden met ons bootje soms tot aan het eiland Giglio waar ik ging snorkelen in de Baia del Sole. De hele kust is een paradijs voor snorkelaars en duikers, tussen de zeven Toscaanse eilanden alleen al zijn er echte schatten ontdekt".

Hj noemde het Isola del Giglio al, maar ik vul aan: “Elba, Pianos, Capraia en Giannutri” waarbij ik aangeef dat ik mijn huiswerk goed heb gedaan. “Juist!”, zegt hij, “soms denk ik dat jij Italië beter kent dan ik!”. Ik bloos, want daar geloof ik niets van, maar ik wil hem verder niet in de rede vallen. “Papa kende daar iedereen”: Paolo Fanculli de visser waarvan hij mij een foto laat zien. “Paolo is een échte charmeur, niet zoals ik!” lacht hij, “hij verdiende goud met zijn visuitstapjes, en iedere vrouw ligt wakker van zijn hemelsblauwe ogen”.

Inderdaad heeft Paolo wel wat van een doorgezomerde Jean Reno, ik begrijp zijn opmerking meteen en de knipoog die daarop volgt. Later laat hij me nog een spectaculaire foto zien van een hotel strategisch gepositioneert op Capo d'Uomo. “In dit hotel moet je tenminste twee nachten blijven slapen. Het is misschien wat stil en heeft niet echt faciliteiten zoals een zwembad en zelfs geen restaurant maar het heeft een onvergelijkbaar uitzicht over de Spaanse burcht van Talamone en de zee die je in geen andere plaats aan de Toscaanse kust zal tegenkomen”.

“Het Nationaal Park van de Maremma begint net achter het hotel, ik ken het goed omdat ik er telkens langs kwam onderweg naar mijn ochtend run over de stranden in het park: maar dat is natuurlijk niks voor jou dat begrijp ik wel”, voegt hij er aan toe.

Nou wat denkt hij wel...ik heb mezelf misschien net een keer te veel getrakteerd op een portie aquacotta en cacciatore, maar mijn excuus is dat ik hier juist ben om de geheimen van de Toscaanse keuken te ontdekken. Mijn protesten wimpelt hij lachend van zich af, “dat is normaal, je bent toch ook toerist”. Ik zou het mezelf niet kunnen aandoen om iedere dag zo te eten, onze keuken is soms erg machtig met al die koolhydraten zoals bonen, brood en pasta overgoten met ragouts en sausen, zoals in deze tijd van het jaar met vooral veel cacciatore van everzwijn. In september begint ook jachtseizoen".

Lichtelijk aangedaan door zijn opmerking over mijn liefde voor de Italiaanse keuken en het bijkomende feit dat hij duidelijk nog steeds niet begrijpt dat ik hier in een professionele capaciteit ben, besluit ik dan toch maar een verder protest achterwege te laten. Dario is trouwens al begonnen aan zijn volgende verhaal.

Hij vertelt me uitbundig over hoe hij wel door vijf everzwijnen achterna werd gezeten in het Maremma Park; het werden er steeds meer, die everzwijnen, naar gelang hij ziet dat ik zijn enthousiasme volg, aan het einde van het verhaal moet ik hem toch vragen hoe hij het uiteindelijk heeft weten te overleven. Als een gebeten hond trekt hij zijn gezicht weg en vouwt zijn armen defensief in elkaar als Pinocchio.