Villa Demidoff startte in het leven als de Villa di Pratolino, een, door een de Medici vorst,  gebouwde Renaissance villa met een groots aangelegd park. Francesco I liet het aanleggen voor zijn toenmalige minnares en later tweede vrouw, de Venetiaanse Bianca Capello. De opdracht voor het ontwerp ging naar Bernardo Buontalenti die er meer dan 12 jaar onophoudelijk werk aan heeft gehad, een leuke opdracht lijkt me zo.
Buentalenti is onder meer verantwoordelijk voor de Reus van de Appennijnen, Colosso dell'Appennino, een van de weinige authentieke herinneringen aan de oorspronkelijke villa.

Engelse tuinen, romantisch in het najaarEen Toscaanse Villa d´Este

Toen het park en de villa klaar waren in 1581 stonden de kranten er vol van. Het was zeker te vergelijken met de Villa d´Este schreef een bezoeker en anderen konden de ligging en de vergezichten niet genoeg roemen, ook werd het vele malen nageschilderd zodat we vandaag kunnen zien hoe het er ooit uitzag. Francesco en Bianca stierven beiden in 1587 waarschijnlijk door arsenicum vergiftiging in een andere Medici villa, de Villa di Poggio a Caiano. De echte oorzaak en de reden waarom zij vermoord werden is nog stof voor een latere episode van de ´Open Case and Unsolved Crime Unit´. Resultaat was echter dat de villa in Pratolino verwaarloosd en vergeten werd en pas eeuwen later wederom werd geopend als een soort van ´Geheime Tuin´, zo overwoekerd dat een Duitse bezoeker in 1798 er alleen maar romantische ruines aantrof. Eerder waren al veel van de beelden naar de Boboli Tuinen afgevoerd en wat overbleef waren de grotten die Buontalenti had ontworpen en beelden die niet te vervoeren waren, zoals de Colossus.

Een destructieve Duitser

In 1820 begon aartshertog Ferdinand III er zich mee te bemoeien en hij stelde een Duitse architect, Joseph Fritsch aan om het zaakje grondig af te breken en de oorspronkelijk schitterende Italiaanse tuinen een make-over te geven in de in die tijd populaire romantische stijl, een Engelse tuin of iets dergelijks moet hij gedacht hebben. Fritsch begon maar meteen met de villa zelf op te blazen. Enkele minder belangrijke gebouwen en een kapel hebben de destructie overleefd en uiteindelijk bleef er dus de romantische Engelse landschapstuin over die er nu nog is.

Maar wie is die Demidoff dan?

In de laat 19de eeuw verkocht de aartshertogelijke familie het landgoed aan Prins Pavel Demidoff, de gezant van het Russische hof in Italie, steenrijk natuurlijk maar bovenal een kunstminnaar. Hij restaureerde de gebouwen die nog op het terrein stonden, de grotten, de vijvers en beeldhouwwerken en bracht het park wederom tot leven. Helaas verging ook deze glorie na de Russische revolutie en uiteindelijk verkreeg de stad Florence het eigendom van het landgoed, die het bijna traditiegetrouw weer laat verkommeren.

Picknicken op een bankje in Villa DemidoffGoed voor een picknick maar niet voor een omweg

Op een zonnige dag lokt het vele Florentijnen voor een picknick al fresco aan een van de tafels die voor dit doel werden geplaatst onder eeuwenoude bomen of in het gras van de weidse gazons uitziend over de stad Florence in de verte.

Een omweg zou ik er niet voor maken, tenzij je inderdaad een lunch in de open lucht gepland hebt met een paar vervallen vijvers en grotten als bonusachtergrond. (De Collosso dell´Appennino staat zo te zien al jaren in de steigers). Het park is gratis toegankelijk van april tot october, in het voor en naseizoen alleen in de weekeinden.

Fotoimpressie van Parco Villa Demidoff eind september