Brad Pitt verbleef in de Agriturismo Tenute Plaia toen ze Ocean's Twelve filmden bij de Tonnara di Scopello (zie ander artikel over Sicilië), een voormalige tonijnvisserij ongetwijfeld uitgekozen vanwege de fotogenieke ligging in de uitmonding van een riviertje een paar kilometer verderop. Een prachtige omgeving met panoramische uitzichten over de baai, fantastische maaltijden en vooral geen glamour of overbodige luxe.

De verdere cast met o.a. Catherine Zeta-Jones en George Clooney, hebben wel gegeten in dit hotel maar Brad was de enige die er ook bleef slapen. Wellicht was het niet modain genoeg voor de andere Hollywood sterren. Wij vonden het er in ieder geval heel idyllisch.

Op de eerste avond zaten wij in alle rust op het terras schotel na schotel met de meest heerlijke gerechten te proeven, anti-pasti, balletjes van risotto, een salade van inktvis, fijne sneeden bresaola, stukjes bruschetta met gesmolten mozzerella. Daarna een pastagerecht van olijfolie overgoten tagliatella met pijnboompitten en makreel en tot slot een prachtig gegrilde vis met citroen en veel knoflook. Later bood Ignacio, die ons aan tafel bediende, aan om ons naar Scopello te brengen, een dorp tegen de helling van een groene heuvel met een fontein en 13de eeuws wallen waar we ons onder een grote eucalyptus boom een prima grappa goed lieten smaken.

Wij bevonden ons vlakbij de grens van het Zingaro Natuurreservaat, dat zich langs 7 km van de spectaculaire kustlijn uitstrekt. De volgende dag konden wij onze heerlijke maaltijd van de vorige avond eraf wandelen. Wij volgden het pad langs de kust en vergaapten ons bij elke bocht aan de uitzichten over de rotsachtige baai en de inhammen met zacht wit strand, water zo kristalhelder dat je de rotsen onder water kunt onderscheiden. Warm en bezweet verlieten we het pad om verkoeling te zoeken aan een van de kleine strandjes waar het water rustig tegen de grijze rotsen kabbelt.

Scopello was pas het begin van onze reis in dit gebied en een te korte kennismaking met dit eilandje voordat wij doorreisden naar Marettimo, het meest ge?soleerde en bergachtige eiland van de Egadi, een trio eilanden op ongeveer een uur varen vanuit Trapani.

De Egadi zijn waarschijnlijk net zo mooi als het noordwesten van Sicilie, ze misten echter de gepolijste glamour die nodig is om Hollywood elite aan te trekken. Favignana is het grootste eiland van de Egadi en beschikt over een chichi hotel (Albergo Egadi). Op Levanzo en Marettimo heb je zelfs alleen maar de keuze tussen visserhuizen, pensions of zeer eenvoudige appartementen.

Fausto, de eigenaar van de Marettimo Residenzia, kwam ons al tegemoet bij aankomst van de boot, hij laadde onze bagage in een soort golf buggy en riep nog even voordat hij wegreed de in welke richting we moesten lopen om het dorp te vinden. "Wij zitten in het laatste huis van het dorp. Ik zie jullie straks wel aankomen". Tussen de plukjes huizen met platte daken die meer Grieks van architectuur lijken dan Italiaans, ontdekten we La Scaletta, een bar annex schepijs-winkeltje, een kleine winkel met etenswaren, een paar restaurants en een typische bakkerij.

De meeste medereizigers van onze veerboot verdwenen al snel in de nauwe en schaduwrijke steegjes met uitzondering van een paar oude mannen die plaats namen op een stoel buiten de Museo del Mare ? een piepklein zaaltje waar z/w foto's werden geexposeerd van identieke oude mannen gezeten op de zelfde plek maar dan zo'n 50 jaar eerder, verder was er geen kip te zien.

Wij leken het eiland voor onszelf te hebben en vroegen ons af of de voorgenomen 5 dagen niet misschien 4 dagen te lang zou blijken te zijn. Om ons hierover zorgen te maken kwam uiteindelijk helemaal niet aan de orde. Men komt niet naar Marettimo om in snel tempo verschillende toeristische bezienswaardigheden te bezoeken, die er trouwens ook niet zijn, noch voor de watersport, want die hebben ze er ook niet uitgezonderd een aantal grotten die je per kajak of vissersboot kan bezoeken. Men komt hier vooral om te genieten van het uitzicht, de zee met kristalhelder water en de pijnboomwouden die het eiland rijk is. Je moet hier echt even terugkoppelen en je laten meeslepen door de rust van de omgeving.

Na het ontbijt in de Residentie tussen olijfbomen en lavendelstruiken lopen wij langzaam terug naar de haven om te zien wat de vissersvloot heeft binnengebracht. De schattige blauwe vissersbootjes liggen naast elkaar opgesteld als figuranten in een schilderij. In een oogwenk zie je wat er die avond op je bord zal liggen: Snapper, John Dory en inktvis worden gegrild of gefrituurd en geserveerd met verse salades of op Noordafrikaanse manier met couscous, pijnboompitten, rozijnen en saffraan.

De vis die niet in de haven wordt verkocht wordt later op karren geladen en door de straten gereden om drukke huisvrouwen de kans te geven hun inkopen te doen, onder het geroep van 'pesce fresco's'.

Middags pakken wij onze strandtassen en lopen wij langzaam het pad af over de rotsen naar het strand. We hadden bijna altijd het strand voor ons alleen. Naar gelang de avond valt lijkt het dorp wat drukker te worden, de vrouwen komen naar buiten om bij te praten, kinderen racen rond op hun fietsen en teenagers hangen rond bij La Scaletta waar je van een met heerlijk ijs gevulde brioche kunt genieten.

Na het avondeten sluiten wij ons bij de inwoners op het terras van de kleine bar op het romantisch dorpspleintje en drinken een espresso en een glas Marsala. Daarna vinden wij de weg terug naar het pension onder een heldere sterrenhemel met de geruststellende wetenschap dat we morgen waarschijnlijk gewoon precies hetzelfde zullen gaan doen De volgende avond dringt Fausto, onze gastheer, erop aan dat wij bij hem komen eten. Hij heeft een maaltijd gemaakt van een visstoofpot van Scarfolo, een fel rode vis gekookt met uien, wijn en tomaten. Zelf spreekt hij alleen Italiaans maar vond een vriend bereid om als tolk te fungeren.

Op de derde dag besloten we een wandeltocht te maken buiten het dorp. Je kunt werkelijk uren over Marettimo zwerven, maar je hoeft je niet schuldig te voelen als je een kortere route wilt nemen, de uitzichten zijn overal even mooi en spectacular. Een wat ouder stel gasten nam zich voor een volledige dagtocht te maken, maar wij verkozen om het wat rustiger aan te doen en besloten naar El Castello te gaan, een oude burcht met een dramatische ligging hoog boven de zee op een uitstekende rotspunt. De volgende dag liepen wij naar Punta Campana op 630 meter hoogte. Tijdens de 4 uur durende wandeling was het enige levende wezen dat we zagen de hond uit het dorp die voor de gezelligheid was meegelopen.
Op een bepaald ogenblik was ik er van overtuigd dat we verkeerd waren gelopen toen het pad wel erg smal en de rotsen extra grillig leken te worden. Maar onze onze viervoetige gids leek precies te weten waar hij was dus hebben we de kaart maar weggestopt en ons door hem laten leiden.
Tijdens de weg naar boven hoorden wij steeds het gezoem van bijen en het gekwetter van vogels, maar op het hoogste punt van de wandeling is het opeens muisstil. In de verte kon je Favignano en Levanzo zien liggen omgeven door een wolk van opgetrokken mist en de bergtoppen die nog net onder de wolken te zien zijn. De zee en de lucht zijn exact dezelfde kleur blauw waardoor het onmogelijk is de horizon te onderscheiden.

Een hydrofoil pendelt 4 keer per dag tussen Trapani op Sicilie en de Egadi eilanden dus is het vrij makkelijk om naar een naast gelegen eiland te gaan. Wij hebben nog een mooie dag doorgebracht op Levanzo en een excursie naar de Grotto del Genovese, die je bereikt per boot langs de kust waar zeemeeuwen hun nest hebben gemaakt tussen wilde bloemen. In de grotten zijn nog rotstekeningen te zien van jagers die op bison en hert jagen en vissers die tonijn binnenhalen.

De wateren rondom de Egadi zitten schijnbaar nog vol met blauwe tonijn, die wij op een avond samen met Fausto hebben gegeten. Hij had zichzelf geleerd sushi klaar te maken dus wilde hij uiteraard zijn kunsten aan ons tonen. Wij moeten bekennen dat dit een overweldigend succes was, tongstrelende sushi, sashimi, kleverige rijst, dit alles begeleid door een heerlijke Siciliaanse rode wijn. Fausto vertelde ons hoe lang het duurde voordat hij gewend was aan het langzame leven op Marettimo.

Hij runt de Residentie nu vijf jaar maar begint zich eindelijk een beetje thuis te voelen in de dorpsgemeenschap. Ik vertelde hem nog mijn Brad Pitt verhaal maar dat kon hem niet boeien. Celebrity gossip is niet meer aan Fausto besteed na 5 jaar op een Egadi eiland.