Abruzzo heeft een oppervlakte van een kleine 11.000 vierkante kilometer en zo'n 1,3 miljoen inwoners. De regio grenst aan Lazio in het westen, en vervolgens aan de Marken, de Adriatische Zee en Molise. Het gebied is onderverdeeld in vier provincies met gelijknamige hoofdsteden: l'Aquila, Chieti, Pescara en Teramo. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan, maar de infrastructuur is modern met goede wegen, prima spoorverbindingen en een uitstekend openbaar vervoer, ook in de meeste landelijke gebieden.

Nog steeds prachtig brede stranden zoals bij Rimini maar toch, ontegenzeggelijk het begin van een ander levensritme. Degenen die Pescara als startpunt van hun vakantie nemen, hebben behalve een strandvakantie in Pescara zelf, de keuze om langzaam naar het zuiden af te zakken langs de kust die almaar grilliger en rotsachtiger, maar ook romantischer zal worden. Anderen zullen vooral worden aangetrokken door het Abruzzen gebergte, hoger dan we dachten, met pieken tot bijna 3000 meter. Mijn gids vertelt vol trots dat de Abruzzen zich kandidaat hadden gesteld voor de Olympische Winterspelen van 2006 en hoewel ik de ambitie begrijp, leek dat ideaal mij toch iets te hoog gegrepen. Er zijn inderdaad al een aantal veelbelovende skigebieden voorhanden, zelfs op minder dan 30 km van de kust, maar de infrastructuur voor grote plannen in dit gebied zal nog wel een paar jaar in beslag nemen.

De Abruzzen is een echt natuurliefhebbers paradijs. Wandelen, fietsen, paardrijden en klimmen zijn sporten die hier uitgebreid aan hun trekken komen. En er zijn echt ontelbare wandelroutes.Natuurliefhebbers en wandelaars vinden hier een waar paradijs met vier natuurparken: Parco Nazionale d'Abruzzo, Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga,Parco Nazionale della Majella en het Parco Regionale Sirente Velino. Een scala van fauna en zeldzame flora valt te ontdekken: er zijn beren, herten, wolven en lynxen en nog vele andere dieren.

De Abruzzen zijn rijk aan historie, men spreekt zelfs van een groot openluchtmuseum. De streek is 700.000 (nee, geen 0 te veel) jaar bewoond geweest en het is vanzelfsprekend dat deze en gene hier en daar iets hebben achtergelaten waar we nu vanachter hekjes of glas naar mogen kijken. De talrijke dorpen verspreidt rondom en in de drie natuurparken die de Abruzzen rijk zijn, liggen er vaak verlaten bij. Sommige zijn zelfs tot echte spookstadjes geworden waar alleen een roedel zwerfhonden de scepter zwaait.

Andere dorpen zoals b.v. Pescocostanzo zijn geheel gerestaureerd, de opgepoetste marmeren straatjes zijn bezaaid met oude ambachten, kunstgaleries en restaurantjes, en niet de slechtste!

Wij stopten tussen de middag in het 'Ristorante Paolino', waar we kozen voor de antipasto van het huis want ervaring had ons al geleerd dat men in deze streek binnen 10 minuten twee tafels vol schoteltjes zet, rijsttafel-stijl, het ene nog lekkerder dan het andere. Zelfs voor grote eters vormt dit al een stevige lunch op zichzelf. Maar ja, de specialiteit van het huis was Chitarra all'Abruzzese en dit pasta gerecht met truffels uit de Abruzzen moesten we in ieder geval geproefd hebben. Een goede streekwijn zoals de Trebbiano d'Abruzzo of een Montepulciano d'Abruzzo bijvoorbeeld smaakt hier heerlijk bij. Wij kozen voor de laatste, genaamd Marina Cvetia naar de vrouw van een kleine biologische wijnbouwer en kregen daar geen spijt van.

De trek naar de stad heeft de dorpen geen goed gedaan. Volgens 'Abruzzo Italië' een publicatie die wordt uitgegeven in 4 talen, woont een groot deel van de oorspronkelijke bevolking in verre en vreemde oorden en houdt contact met elkaar door middel van 200 verenigingen wereldwijd.

De achtergeblevenen zijn over het algemeen oud, kuieren wat rond met een geit of zitten op een bankje voor de kerk te filosoferen over hoe het vroeger was. Omdat de moderne tijd nauwelijks doorgefilterd lijkt te zijn, zie je nog een groot aantal vrouwen die de klederdracht van de streek in ere houden. Gelukkig leeft het wat op als er een bus schoolkinderen wordt losgelaten. De juffrouw doet uitgebreid en luidkeels kond aan het kroost onder haar hoede van wat er allemaal te zien is, maar ze lijken niet erg onder de indruk te raken.

Abruzzen heeft een, naar eigen zeggen succesvol initiatief ontwikkeld om aan de ene kant oude ambachten en beroepen niet te laten uitsterven en jongeren weer naar de dorpen terug te laten keren, en aan de andere kant het toerisme flink te stimuleren.
Men heeft hiervoor een substantieel bedrag aan subsidie weten los te peuteren van de EU, wat op zichzelf natuurlijk al een succes te noemen is. Over een paar jaar zullen we zien of het gewerkt heeft. Duidelijk is in ieder geval dat het toerisme een grote stimulans heeft gekregen door de uitbreiding van de luchthaven van Pescara, vanaf Eindhoven vliegt u direct met Ryanair.
Tip: luchtvaartmaatschappijen wijzigen hun routes regelmatig, check voor de juiste informatie online bij de maatschappij of bij de luchthaven van Pescara.

Informatie:
http://www.regione.abruzzo.it/turismo/olandese/index.html

http://www.abruzzoturismo.it
http://www.enit.it

Hoe kom je er:
Met de auto:S.S. 16 Adriatica, S.S. 5 Tiburtina da Roma; autoweg: A24 - A25 uit Rome, A14 van Bologna naar Taranto
Met het vliegtuig: http://www.abruzzo-airport.it/eng/index.php

Copyright foto's: Nelleke Pruijs/Regio Abruzzo