Het klinkt als de titel van een boek. Ik las dit verhaal in een blog van de Canadese schrijfster over de Italiaanse keuken Deborah Mele. Hieronder de vertaling:

'Je vraagt je misschien af waar de relatie ligt tussen deze twee onderwerpen? Mijn liefde voor inktvis stamt uit de tijd dat wij in Milaan woonden en mijn echtgenoot het als voorgerecht bestelde in ons favoriete restaurant. Het was werkelijkheerlijk en smolt op je tong. We vroegen de chef wat het geheim was en hij vertelde ons dat inktvis een zorgvuldige behandeling nodig heeft om echt mals te zijn als het bereid wordt.

De vissers in Italië slaan de octopus gewoonlijk veelvuldig tegen de rotsen voordat ze hem mee naar huis nemen voor moeder de vrouw. De chef van ons restaurant zei dat hij zijn inktvissen met een houten hamer bewerkt of beter nog tegen de rand van het werkblad in de keuken beurs slaat.
Toen ik dus laatst een mooi vers exemplaar kocht op de St. Lawrence markt hier in Toronto had ik een probleem. De inktvis was ongeveer 45 cm groot en ik zag mezelf hem nietbewerken in het rotstuintje van mijn flat in het centrum van Toronto. Ook wilde ik mijn nieuwe keuken niet aan dit geweld blootstellen. Ik herinnerde mij vaag ooit iets gelezen te hebben over iemand die zijn octopus in de wasmachine had gedaan en het beest op de centrifugestand had gewalst om het vlees mals te krijgen, dus besloot ik om het zo eens te proberen. Mijn man was wat minder enthousiast om vis te mangelen waar onze kleren later weer in moesten, maar nadat ik de inktvis eerst in vier plastic zakken over elkaar had gestopt ging hij aarzelend accoord. Beter het zekere voor het onzekere genomen waar het de lucht van vis in je kleren betreft!

Ik moet zeggen, de octopus 'overleefde' de wasmachine beurt en nadat hij gekookt en klaargemaakt was, was het de lekkerste en zachtste inktvis die ik ooit thuis heb klaargemaakt. Deze methode werkt dus voortreffelijk en ik zal het zeker de volgende keer weer zo doen.