De volgende ochtend rij ik met een slaperig hoofd in alle vroegte terug naar Trapani, ik moet de veerboot hebben naar de Egadi eilanden. De jetfoil brengt mij naar Favignana, het hoofdeiland van de het archipel. Parkeren blijkt maar heel even een probleem, het is nog laagseizoen en ik wil me liever niet voorstellen hoe problematisch het zal zijn midden augustus.

Er zijn wel grote parkeerplaatsen iets buiten het centrum van de havenstad maar die liggen er begin juli nog erg verlaten bij. Ik verkies het om de huurauto waar ik 900 Euro eigen risico op heb, langs de kade aan de parkeermeters achter te laten, waar er nog enige sociale controle zal zijn. Even zoeken waar ik een paar handen kleingeld vandaan moet halen, maar voor Euro 6 per etmaal is het goed te doen. Je kan de auto ook meenemen naar Favignana, behalve in augustus wanneer je minimaal een verblijf van 5 nachten moet boeken. Naar Levanzo en Marittimo is dit vergeefse moeite, de eilanden zijn zo klein dat je er beter een tweewieler of viervoeter kan charteren.

Favignana ligt op ongeveer 20 minuten van het vaste land en telt maar een handvol inwoners het gehele jaar rond. Het eiland van zo'n 17 km2 is goed als basis, het heeft de basisfaciliteiten; één kapper, één supermarkt, één drogist. Iedereen lijkt zijn monopolie goed uit te buiten, maar buitensporig lijkt het mij niet. Het hoofdvervoermiddel is de fiets, voor 6 euro per dag neem je die mee naar de stranden en om boodschappen te doen. Kies voor het sportief model want de mooiste standjes liggen achter steile heuvels en zanderige paden.
 
Overigens laat de kwaliteit van de huurfiets te wensen over, ik knijp verschillende keren hard in de handremmen zonder resultaat en kom gelukkig tot stilstand net voordat een camionette mij de weg afsnijdt. Intussen ben ik er vrijwel van overtuigd dat Siciliaanse auto’s niet standaard worden uitgerust met richtingaanwijzers. Hand uit raam steken wordt nog weleens gebruikt om richting aan te wijzen, voor de rest geldt er het recht van de blinde. Positioneer auto midden op de streep en blijf deze volgen tot je de bestemming hebt bereikt.

De ontvangst in Albergo Egadi is hartverwarmend. Ik heb één nacht geboekt in dit schattige hotelletje op enkele passen afstand van waar de veerboot uit Trapani aanmeert. Het heeft maar 11 kamers en ook al is de slaapruimte niet overmatig ruim je hebt een even grote badkamer tot je beschikking, wat ik eigenlijk belangrijker vind. Mijn tas wordt drie trappen omhoog gesjouwd door Anna, de receptioniste, ik zeg dat ik dat zelf wel kan maar ze vertikt het om los te laten. Als ze weg is plof ik neer op mijn bed en kijk door het open venster naar een kasteel hoog op een berg, de zee en de diepblauwe lucht die over de typisch Moorse dakterrassen alles tot leven laat komen. Mij ook eigenlijk en ik heb gigantische honger.
 
Eten in Sicilië is hollen of stilstaan. In de kleine albergo’s en agriturismo kom ik er nooit onderuit om mee te eten met de eigenaars, wat ik overigens helemaal geen probleem vindt. Albergo Egadi is geen uitzondering en ik krijg de typische carpaccio van Spada, een in olijfolie gebakken tonijn en een heerlijke rucola salade voorgeschoteld.

Met een glas wijn of twee op en een volle maag fiets ik richting strand voor een zen moment met mijn iPod. Je kunt hier vast en zeker goed snorkelen, want mede-vakantiegangers op omringende rotsen hebben snorkels op en peddelen met regelmaat  door het water. 
Om 8 uur ‘s avonds ontmoet ik Laura en Francesco uit het Zwitserse Lugano in het restaurant van Albergo Egadi.

Zij hebben een villa gehuurd van de eigenaars van het hotel en vertellen uitvoerig over hun quest naar bijzondere bestemmingen in Italië. Vorig jaar waren ze ook al in Albergo Egadi. Dit jaar hebben zij een villa gehuurd van dezelfde eigenaars vlakbij de Cala Rossa. Beiden kokerellen graag en Francesco vertelt dat ze graag zelf in alle vroegte inkopen gaan doen op de vismarkt.
 
‘s Avonds ontmoet ik de zus van Massimo die met een stel vrienden en vriendinnen een appartement heeft gehuurd op Favignana. Ik schuif aan bij Silvia en haar vrienden op het Piazza Europea, waar het zo druk is dat ze pas om half twaalf iets te eten kunnen bestellen. Er is een openluchtconcert aan de gang wat slapen sowieso onmogelijk maakt en zodoende word ik gedwongen om de ergste Italiaanse smartlappen aan te horen. Maar alles went en tegen het einde van de nacht dansen we toch allemaal mee op het podium.