Het tweede deel van het reisverslag over het westelijk gedeelte van Sicilië. Palermo: Zijn de geruchten waar en is deze stad de hoofdstad van moord en mafia? Of is het gewoon een grote Italiaanse metropool met alle charme en frustratie die dat met zich meebrengt. Een bijdrage van Elisabeth Bertrand.

Palermo

Ik kwam op woensdag aan in Palermo maar het duurt tot vrijdag voordat ik mij helemaal in mijn element voel. Stress zeker, was dus echt wel aan vakantie toe. Helaas is vrijdag net de dag dat ik geen hotel vooraf heb geboekt. Ik rij nodeloos 25 km een bergpas op,  achter Palermo op zoek naar het dorpje Tramonto. Maar vanaf de bergtop maak ik wel een paar mooie panoramashots van Palermo.

Uitgeput van het verkeer, de weg moeten zoeken in onbekend Palermo en de hitte, doe ik het enige verstandige wat ik kan bedenken en rij de parkeerplaats van Hotel Villa Igea op, snakkend naar water, dat op is. Ik plof dankbaar neer op een van de sofa's op het terras. De barman heeft duidelijk medelijden of een oogje op mij en vult herhaaldelijk mijn glas met ijskoude Chardonnay waarvoor hij mij weigert te laten tekenen.

Felbeschilderde karren in het straatbeeld

Doodvermoeid sleep ik mij naar mijn kamer voor een paar uurtjes siësta. Ik word om tien uur ‘s avonds wakker gebeld door een vriend van mij die soms in Palermo woont. Massimo heeft mij uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Eleonora Abbagnato, de prima ballerina van de Opera in Parijs.  

Plaats van handeling is een strandclub ergens in Terrasina. Zoals gewoonlijk blijkt dit society-feestje alle kenmerken te dragen van een uit de hand gelopen toga-party met omgekieperde flessen magnum champagne op tafel en Eleonora die bezat grijnzend voor de camera staat te poseren tussen Dolce & Gabbana. Massimo kijkt jaloers toe; ze heeft zijn eigenhandig ingepakte cadeautje niet eens opengemaakt en geeft het zo af aan haar moeder, die in de achterhoede ronddraaft omhangen met papieren tassen van Prada, Chanel en D&G-winkels.

Eleonora Abbagnato

Ik begin een beetje medelijden met hem te krijgen. Daar staat ie dan, met z’n gebruinde huid, glasheldere blauwe ogen, lycée francais, eigenaar van een belangrijk consultancy-bedrijf, in wit linnen pak, zou hij normaliter elke vrouw kunnen interesseren, maar in nu heeft hij geen andere keuze dan groenogend toe te kijken hoe de Agnelli-telgen zijn prinses het hof maken. Ik amuseer mij door een profiel schets te maken van de genodigden, hoe hier alles over uiterlijk vertoon gaat, geld, macht en je compleet lazarus zuipen. Papa zal niet blij zijn met de foto's.