Steden
Culinaire uitspattingen in Taranto

Schrijver: Nelleke Pruijs nelleke@dolcevia.com

En 's avonds wit gedekte tafeltjes tussen de auto's.

De ontbijtzaal van ons 4 sterren hotel lijkt meer op de personeelskantine van een matig succesvolle koekjesfabriek waarvan de chef kennelijk een zware nacht achter de rug heeft, gezien het aantal asperines dat hij achterover slaat zo vroeg in de morgen. Glimlachen doet duidelijk pijn en dat doet hij dus ook niet.

Het ontbijt wat is klaargezet op een lange tafel tegen de muur bestaat uit drie overvolle schalen met doosjes aardbeienjam, een klein schaaltje met pakjes boter, een schaal koekjes en een mandje met verpakte stukjes toast. De rest van de tafel is gevuld met borden, glazen en twee lege kannen waarvan ik vermoed dat ze misschien bedoeld waren voor sinaasappelsap. Wanneer de chef in beweging komt is het alleen om met veel lawaai een twintigtal messen op de lange tafel te dumpen.
 Het doel ontgaat me want er valt weinig te snijden of te smeren, tenzij hij ons alvast de wapens verschaft omdat hij weet waar een langer verblijf in Taranto toe zal leiden.

Een triestere stad kan ik me nauwelijks voorstellen, ondanks de zon, ondanks het prachtige uitzicht over zee, ondanks de historische gebouwen en een mooi aangelegd nieuw winkelgebied in het centrum.
Op het eerste gezicht leek het nog wel wat, een grote kiosk op een mooi plein vemeldt uitbundig dat er toeristische informatie te bevragen valt.

Een overigens joviale man die er kennelijk de scepter zwaait kan ons niet veel vertellen over wat er te zien is; er liggen een minimaal aantal brochures die we zelfs mogen meenemen. We zien een mooie brochure over Bed en Breakfast, maar worden direkt teruggefloten. 'In Taranto' zegt hij, 'nee, niet meer, scusi.' Hij verwijst ons door naar de Provinciale VVV, een straat of wat verderop. OK, daar lopen we wel even naar toe. We krijgen de indruk dat men eigenlijk niet goed weet wat te doen met toeristen. Wat willen we nu eigenlijk. Wat is er hier te zien? Een schouderophalen is het antwoord. Nou ja, doe ons dan maar een hotel, zeggen we uiteindelijk. Aan het strand? Ja! 4 Sterren? Ja! Prijs? Valt mee!

De zwevende brug tussen de stad en de oude Romeinse zeehaven.

In de brochure staat te lezen dat de kustlijn beroemd is om haar schoonheid, dat de 'oude stad' aan de overkant van de brug herinneringen bewaart aan de glorietijden die Taranto sinds haar begin in 700 v.C heeft meegemaakt en dat het gastronomisch niet onder doet bij andere regio's in Italie. Veelbelovend dus.

Het hotel ligt inderdaad aan zee, maar met de rug er naartoe, aan de voorkant loopt een brede boulevard met een hele reeks andere hotels en kantoorgebouwen. De vriendelijke receptionist geeft ons een grote hoekkamer, met dubbel uitzicht over zee. Jammer alleen dat de airco kapot is. We verhuizen naar een kleinere kamer met zijzicht over zee en beneden kijkt het op een leegstaand zwembad (het is juli). Toegang tot het strand, (waar is het eigenlijk?) is er niet. Maar ja, we kwamen ook niet voor het strand.

Goed, het hotel was niet helemaal wat we er van verwacht hadden. We gaan ter compensatie een goed restaurant opzoeken en roepen de hulp in van de aardige receptionist. Die kant op, en hij wijst richting oude stad, voor de brug, links en rechts. Dat lijkt logisch, het is de enige plek waar je wat uitzicht hebt op de haven, het kasteel en nog zowat.
Aangekomen blijken er twee bars te zijn, aan iedere kant van de brug een. Restaurants is een te groot woord. We zullen het wel verkeerd hebben begrepen, dus gaan we de buurt maar eens verkennen. Veel succes hebben we niet. We lopen door een schitterend nieuw aangelegd autovrij winkelgebied met mooie winkels, geen Gucci of Dolce Gabana klasse maar toch; duidelijk het centrum van Taranto. We speuren in alle zijstraten.

De veelbelovende vismarkt van Taranto, de bakermat van de lokale gastronomie

Uitpuilende McDonalds zien we, een overvolle Pizzahut en nog zowat snelhapperij plus een 'restaurant' wiens claim to fame Amstelbier betreft met de alleszeggende naam Amstelrestaurant. We komen langs een terras waar lokale VIP's worden geinterviewd voor de televisie. Ze zitten allemaal keurig op een rij, ieder met een groot glas voor zich gevuld met gifgroen vocht. Maar een behoorlijk eethuis, nog steeds niet gevonden. De oude stad dan maar, daar moet het dan wel zijn. Met de moed der wanhoop lopen we de lange winderige brug over en zien voor ons de inmiddels donkere oude stad liggen. Mijn voeten doen zo langzamerhand behoorlijk pijn, maar uit ervaring weten we dat om de volgende hoek alles baadt in licht en het gezellige geroezemoes van terrassen vol etende en pratende mensen ons zal verwelkomen. Zo niet in Taranto!

De oude stad is en blijft donker, een beetje eng zelfs. Dan maar terug naar het hotel. Aan de overkant wisten we, was een pizzeria, die eten we dan maar op de kamer.

Sinds ons vertrek vroeg in de avond blijken er een paar veranderingen te hebben plaatsgevonden bij ons hotel en zien we, als we ons de laatste meters voortslepen, dat op de parkeerplaats voor de ingang een heus terras is verrezen. Tafels met witte kleden en glazen staan broederlijk naast de geparkeerde auto's. Lampjes versieren de bomen en verlichten het 'terras'. Vrolijke mensen zitten aan de tafels en eten! Op sommige tafels staat zelfs een fles wijn, aan de andere tafels wordt voornamelijk bier gedronken. Even denken we aan een fata morgana. Maar nee, het is echt.
Dankbaar nemen wij plaats en laten ons door de ober inlichten over wat we kunnen eten. Orecchiette met tomatensaus natuurlijk, wat zou er anders op het menu kunnen staan? We bestellen wijn en laten het maar over ons heen komen. Zo'n grote stad en we zitten naast onze auto te eten. We zijn dankbaar dat we zitten, maar ik hoef waarschijnlijk niet te vertellen hoe slecht het eten was, om over de plonkwijn maar niet te spreken.

>