| Een artikel gevonden op
Dolcevia.com Regionaal
Schrijver: Nelleke Pruijs |
|||||||||
De nieuwe bestemming van Charleroi brengt vakantiegangers in nog geen twee uur naar het punt waar het zuiden van Italie begint. Nog steeds prachtig brede stranden zoals bij Rimini maar toch, ontegenzeggelijk het begin van een ander levensritme.
Lees ook: Pescara, een goed begin!
Degenen die Pescara als startpunt van hun vakantie nemen, hebben behalve een strandvakantie in Pescara zelf, de keuze om langzaam naar het zuiden af te zakken langs de kust die almaar grilliger en rotsachtiger, maar ook romantischer zal worden. Anderen zullen vooral worden aangetrokken door het Abruzzen gebergte, hoger dan we dachten, met pieken tot bijna 3000 meter. Mijn gids vertelt vol trots dat de Abruzzen zich kandidaat hadden gesteld voor de Olympische Winterspelen van 2006 en hoewel ik de ambitie begrijp, leek dat ideaal mij toch iets te hoog gegrepen. Er zijn inderdaad al een aantal veelbelovende skigebieden voorhanden, zelfs op minder dan 30 km van de kust, maar de infrastructuur voor grote plannen in dit gebied zal nog wel een paar jaar in beslagnemen.
De Abruzzen zijn rijk aan historie, men spreekt zelfs van een groot openluchtmuseum. De streek is 700.000 (nee, geen 0 te veel) jaar bewoond geweest en het is vanzelfsprekend dat deze en gene hier en daar iets hebben achtergelaten waar we nu vanachter hekjes of glas naar mogen kijken. De talrijke dorpen verspreidt rondom en in de drie natuurparken die de Abruzzen rijk zijn, liggen er vaak verlaten bij. Sommige zijn zelfs tot echte spookstadjes geworden waar alleen een roedel zwerfhonden de scepter zwaait.
Andere dorpen zoals b.v. Pescocostanzo zijn geheel gerestaureerd, de opgepoetste marmeren straatjes zijn bezaaid met oude ambachten, kunstgalleries en restaurantjes, en niet de slechtste!
Wij stopten tussen de middag in het 'Ristorante Paolino', waar we kozen voor de antipasto van het huis want ervaring had ons al geleerd dat men in deze streek binnen 10 minuten twee tafels vol schoteltjes zet, rijsttafel-stijl, het ene nog lekkerder dan het andere. Zelfs voor grote eters vormt dit al een stevige lunch op zichzelf. Maar ja, de specialiteit van het huis was Chitarra all'Abruzzese en dit pasta gerecht met truffels uit de Abruzzen moesten we in ieder geval geproefd hebben. Een goede streekwijn zoals de Trebbiano d'Abruzzo of een Montepulciano d'Abruzzo bijvoorbeeld smaakt hier heerlijk bij. Wij kozen voor de laatste, genaamd Marina Cvetia naar de vrouw van een kleine biologische wijnbouwer en kregen daar geen spijt van. De trek naar de stad heeft de dorpen geen goed gedaan. Volgens 'Abruzzo Italia' een publikatie die wordt uitgegeven in 4 talen, woont een groot deel van de oorspronkelijke bevolking in verre en vreemde oorden en houdt kontakt met elkaar door middel van 200 verenigingen wereldwijd en natuurlijk dit tijdschrift.
De achtergeblevenen zijn over het algemeen oud, kuieren wat rond met een geit of zitten op een bankje voor de kerk te filosoferen over hoe het vroeger was. Omdat de moderne tijd nauwelijks doorgefilterd lijkt te zijn, zie je nog een groot aantal vrouwen die de klederdracht van de streek in ere houden. Gelukkig leeft het wat op als er een bus schoolkinderen wordt losgelaten. De juffrouw doet uitgebreid en luidkeels kond aan het kroost onder haar hoede van wat er allemaal te zien is, maar ze lijken niet erg onder de indruk te raken.
Abruzzen heeft een, naar eigen zeggen succesvol intitiatief ontwikkeld om aan de ene kant oude ambachten en beroepen niet te laten uitsterven en jongeren weer naar de dorpen terug te laten keren, en aan de andere kant het toerisme flink te stimuleren.
Informatie: Hoe kom je er: Copyright foto's: Nelleke Pruijs/Regio Abruzzo
|
