Italië Lifestyle
Polpo en de Pimp - inktvis en meer in Milaan

Schrijver: Elisabeth Bertrand elisabeth@dolcevia.com

>

Ik begreep nog bar weinig van de Italiaanse taal en over het zorgen voor kinderen had ik al helemaal geen kaas gegeten. Ik kwam terecht bij een Siciliaans stel die een restaurant uitbaatten aan de via Carlo Poma en een 2-jarig dochtertje waar ik amper mee kon communiceren. We woonden tezamen op drie kamers in een achterbouw. In het begin waagde ik zo nu en dan een poging om luiers te verschonen of het kind te baden maar uiteindelijk had de moeder al begrepen dat ze 's werelds slechtste au pair in huis had gehaald.  

Werkloos liep ik daar een paar dagen rond totdat ze mij aan het werk zetten in het restaurant. Als leerling in de keuken moest ik eerst over de schrik heen komen van monsterlijke beesten met tentakels die in de ijskast lagen. Bij de eerste ontmoeting heb ik vol afschuw de deur van de ijskast dichtgesmeten en liep er weken daarna nog steeds met een boog omheen. Het duurde nog eens 10 jaar totdat ik 'polpo' echt heb geproefd en nog steeds doe ik het liever met mijn ogen dicht.

>

Gelukkig leerde ik al snel de basis van de Italiaanse keuken, de baas nam me wel eens mee naar de markt waar hij me leerde inkopen te doen, al gauw maakte ik zelf de gnocchi al patate en bediende ik de Cimballi als een expert. Toen ik uiteindelijk terug naar huis ging kookte ik trots maanden lang allerlei Italiaanse gerechten voor mijn ouders en vrienden.

Maar Milaan heeft ook een ander effect op mij gehad, als mijn ouders het hadden geweten zouden ze me linea recta terug naar huis hebben gehaald. In Milaan voelde ik mij voor het eerst in mijn leven écht eenzaam. De liefde van de voorbije vakantie met Andrea was duidelijk bekoeld, ik sprak nog zeer slecht Italiaans en maakte dus moeilijk contact met anderen.

Een paar keer per week kwam er een oude Amerikaan bij ons eten in het restaurant en, volgens zijn visite kaartje, film producent (op z'n minst op z'n retour). Michael Powers liep altijd met een mooie meid aan zijn arm die niet veel ouder als ikzelf leek en die hij meestal voorstelde als een van zijn nichtjes. Hij was zonder uitzonderring te zien met zo'n grote Stetson cowboyhoed op zijn hoofd en Western laarzen aan zijn voeten. Geïntrigeerd door deze man bediende ik graag aan zijn tafel, bovendien vond ik het leuk om met iemand in mijn moedertaal te kunnen spreken. Op een dag vroeg hij of ik zin had om bij hem langs te komen omdat hij wat verder op in de straat woonde.

Ik was me bewust van het feit dat ie misschien wel gewoon een vieze oude man was, maar ging desondanks toch maar eens op bezoek. Mister Powers begroette mij en zette mij aan tafel met een kop soep. Aan die tafel zaten al een wat oudere vrouw die in een onbekende taal sprak en een mooi meisje van rond de 20. Powers stelde ze voor als moeder en dochter, de dochter zou een paar weken bij hem komen inwonen. Ik vond het vreemd dat het meisje dat zou willen maar ze leek daar weinig op in te brengen. Zo nu en dan probeerde ik een gesprek aan te knopen maar ze daar had ze weinig interesse in. Ik schrapte mijn pogingen maar, want ze dacht duidelijk dat wij vrij weinig met elkaar gemeen hadden.  

>

De volgende paar weken stapte ik af en toe nog eens bij Powers binnen, soms hing het meisje daar rond, meestal nogal schaars gekleed maar ze zei nog steeds niets tegen mij dus liet ik haar met rust. De bezoekje bij Powers gingen meestal gepaard met een kop soep of een boterham. Ik probeerde iedere keer door te vragen wat hij precies deed maar ben er nooit helemaal achter gekomen. Soms kon hij wel iets vragen waar ik van ging blozen (in vergelijking met wat je dezer dagen hoort van mannen viel het eigenlijk best mee) maar toen hij vroeg of hij foto's van mij borsten kon maken heb ik een punt achter de ontmoetingen gezet.

Als ik Milaan bezoek blijft de herinnering van het meisje en Powers mij bij. Ik benijd de jonge meisjes die ik in Milaan zie rondlopen niet; aspirant modellen die in de dwaze veronderstelling geloven dat ze het hier zullen maken, die in valse beloftes geloven van de gladde heren die ze om hun schouders heen draperen. De helft wordt overtuigd om door te gaan voor ‘veline’ op RAI 2, helaas blijkt dat voor weingen de weg naar het grote succes.