'I am about to buy a house in a foreign country.' Zo begon het eerste boek over wonen in Italie dat wij ooit lazen (Under the Tuscan Sun). Toen wij later toevallig een lezing van de schrijfster van dit boek, Frances Mayes, bijwoonden in Cortona, begon zij haar verhaal op precies dezelfde wijze. Het relaas van Iris Toonen, die een Bed and Breakfast 'Casa Fontana' in Italie begon.

Het duidelijke zuidelijke Amerikaanse accent waarmee ze deze zin uitsprak, behield ze helaas ook in haar Italiaans, waardoor wij ons beeld van haar als voorbeeld voor alle buitenlanders in Italië moesten aanpassen. Wij gebruiken het sindsdien vaak te pas en te onpas, maar toen wij deze zin voor het eerst lazen, hadden wij nog geen idee van de werkelijke betekenis ervan. Wij hadden er nog geen idee van hoe gecompliceerd en energierovend een huis kopen in Italië kan zijn.

De zoektocht

Op zich hoeft het vinden van een ideaal huis niet enorm lastig te zijn. Het hangt er natuurlijk van af hoeveel eisen en wensen er zijn. Maar wij hebben gemerkt dat er eigenlijk voor ieder wat wils is. De zoektocht hoeft ook niet al te lang te duren. Vorige zomer hadden wij al een geweldig huis gevonden op de eerste trip met de eerste makelaar. Dat kostte dus maar een dag. Dit jaar duurde het zoekproces vier weken, maar dat kwam voornamelijk door de sneeuw, onze hoge verwachtingen na vorig jaar en het grote zoekgebied (de hele regio Le Marche). Het zoekproces is ook niet vervelend. Italiaanse makelaars krijgen percentages van zo’n drie tot vijf procent, wat veel meer is dan in Nederland, maar ze leveren dan ook veel meer service.

Vrijwel alle makelaars besteden ten eerste veel tijd aan het zoeken van huizen. Veel makelaars hebben hiervoor een alom bekende man uit de regio, die iedereen kent en wie iedereen zijn of haar huis gunt. Zelf zoeken is dus niet nodig, wat veel tijd zal schelen, want ook al staan veel huizen leeg, als je na een zoektocht van dorpje naar dorpje naar stad uiteindelijk een eigenaar hebt gevonden, dan zullen ze maar zelden verkopen. Veel huizen zijn eigendom van vele familieleden samen en er is er altijd wel een die tegen een verkoop is.

Ook het kijken op internet is vooral leuk, maar heeft heel weinig zin, want huizen worden hier niet echt waarheidsgetrouw weergegeven. Daarnaast koop je vooral een huis in Italië voor het uitzicht, de ligging, de tuin en een leuk barretje in de buurt en dat zijn toch echt dingen die je met eigen ogen moet zien. Vaak waren de huizen die wij van tevoren hadden uitgezocht het minst interessant en wist de makelaar veel beter wat geschikt zou kunnen zijn voor ons. Neem dus altijd goed de tijd om je wensen duidelijk te maken en zeg bij elk huis eerlijk wat je wel of niet bevalt (niet te enthousiast natuurlijk want dat kost geld).

Ten tweede rijdt de makelaar je meestal een hele dag rond in een luxe wagen over kleine schitterende weggetjes die je zelf nooit zou vinden en spelen ze voornamelijk gids. Ze moeten natuurlijk eerst hun regio verkopen voordat ze een huis kunnen verkopen. In een ochtend zie je misschien maximaal vier huizen, waarna het tijd is voor een lunch. Als je geluk hebt wordt je dan uitgebreid gefêteerd (wijn en spijs doet verkopen toch?) waarna de reis weer verder gaat. Let op: een goede makelaar heeft meestal 1 specifiek huis in gedachten voor je en zet alles op alles om deze te verkopen. Dit huis zal vaak als laatste na een rij verschrikkelijk vervallen krotten, in een gouden avondzon, getoond worden en zal over al datgene beschikken, waarvan de makelaar de hele dag heeft benadrukt dat het van groot belang is.

Ten derde zal de makelaar voor een mogelijke aankoop veel research en bureaucratisch werk moeten doen m.b.t. o.a. kadaster, burenrecht (agrarische buren hebben altijd het eerste recht op de koop van aangrenzend land), oude schulden, etc. Ook zullen vele documenten vertaald moeten worden (check altijd even of vertalingen wel of niet inclusief zijn).

Een hypotheek

Voor het afgeven van een hypotheek kijken Italiaanse banken naar het inkomen van de afgelopen twee jaar, maar daarnaast willen ze ook een huidig loonstrookje zien. Men kijkt meestal niet naar businessplannen etc, maar alleen naar het huidig inkomen. In principe krijg je tot 70% van de kosten van het uiteindelijke resultaat (hier heb je dus al een verbouwingsbegroting nodig), nooit het hele bedrag. Voor het verbouwen zijn in veel regio's eventueel ook deels subsidies te krijgen. Daar kan je echter nooit van uitgaan, het zou alleen mooi meegenomen kunnen zijn als extraatje. Rentes schijnen best goed te liggen in Italië, maar de looptijd van hypotheken is veel korter. 10 tot 15 jaar is normaal en voor jonge mensen kan deze termijn worden verlengd naar 20 jaar, maar nooit naar 30 jaar zoals in Nederland. Dit verhoogt natuurlijk de aflossingsdruk en daardoor zijn de maandlasten van een Italiaanse hypotheek best flink. 

Ga naar deel 2 van 'Een huis kopen...' van Iris Toonen